ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குத் தையல் கலை என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். ஒருமுறை, கவின் தனது புதிய சட்டையைத் தைக்கும்போது தவறுதலாகத் தன் விரலைத் தையல் இயந்திரத்தில் குத்திக்கொண்டான். வலி அதிகமாக இருந்தது, ஆனால் அவன் அந்தத் தையல் இயந்திரத்தை எப்படிப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று தெரியாத அவனது நண்பன் முகிலனிடம் சென்று, "எனக்கு எவ்வளவு வலி செய்கிறது தெரியுமா?" என்று அழுதுகொண்டே சொன்னான். முகிலன் கவினின் வலியைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை, மாறாக அவன் வீம்பு பிடிப்பதாக நினைத்துச் சிரித்தான். கவின் மிகுந்த மனவருத்தமடைந்தான்.
அடுத்த நாள், பள்ளியில் கவினின் எதிரியாக இருந்த ராகுல், கவினின் காயத்தைப் பார்த்தான். கவின் தன் காயத்தைப் பார்த்து வருத்தப்பட்டதை ராகுல் கவனித்துவிட்டான். ராகுல் மற்ற மாணவர்களிடம் சென்று, "பாருங்கள், கவின் ஒரு சிறிய ஊசி குத்துதலுக்கே பயந்துவிடுகிறான், அவன் எவ்வளவு பலவீனமானவன் தெரியுமா?" என்று கிண்டல் செய்தான். கவின் அன்று ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்டான். தன் வலியைப் புரியாதவர்களிடம் முறையிடுவதால் பயன் இல்லை என்பதையும், தன் பலவீனத்தை எதிரிகளிடம் காட்டினால் அது நமக்குத் தீமையே தரும் என்பதையும் அவன் உணர்ந்தான். அன்று முதல், கவின் தன் கஷ்டங்களைச் சரியானவர்களிடம் மட்டுமே பகிர்ந்துகொண்டான்.
