ஒரு அழகான காட்டில் சோமு என்ற ஒரு முயல் வாழ்ந்து வந்தது. சோமு மிகவும் சுறுசுறுப்பானது, ஆனால் அவனுக்குத் தெரியாமல் மற்றவர்களைக் கிண்டல் செய்யும் குணம் இருந்தது. அந்தக் காட்டின் அரசன் சிங்கம் வீரமா de என்றழைக்கப்படும் ஒரு கம்பீரமான சிங்கம். வீரமா மிகவும் நீதியானது, ஆனால் அவனது கோபத்திற்குப் பயந்தவர்கள் அதிகம்.
ஒரு நாள், சோமு காட்டில் உள்ள மற்ற விலங்குகளைப் பார்த்து, 'பாருங்கள், அந்த யானை எவ்வளவு மெதுவாக நடக்கிறது! அந்தப் பறவைகள் எவ்வளவு சத்தமாகப் பாடுகின்றன!' என்று ஏளனம் செய்தான். இதைக் கேட்ட வீரமா சிங்கம் மிகுந்த கோபமடைந்தது. சோமுவின் பேச்சு காட்டின் அமைதியைக் குலைத்தது. சிங்கம் சோமுவை அழைத்து, 'உன் பேச்சால் மற்றவர்கள் மனம் புண்படுகிறது. இது தவறு' என்று எச்சரித்தது. ஆனால், சோமு தன் தவறை உணராமல், 'நான் சொன்னது உண்மைதானே?' என்று வம்புக்குச் சென்றான்.
சிங்கத்தின் கோபத்திற்குப் பயந்து, சோமு காட்டை விட்டு வெளியேற முடிவு செய்தான். அவன் எந்த ஊருக்குச் சென்றாலும், அங்குள்ள விலங்குகள் அவனைப் பார்த்ததும் பயந்து ஓடிவிட்டன அல்லது அவனைத் தவிர்க்கத் தொடங்கின. அவனால் எங்கும் நண்பர்களைப் பெற முடியவில்லை, எங்கும் மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியவில்லை. இறுதியில், அவன் தன் தவறை உணர்ந்து, மீண்டும் காடு திரும்பியபோதுதான், ஒரு அதிகாரமிக்க தலைவரின் கோபத்தைத் தூண்டுவது எவ்வளவு ஆபத்தானது என்று புரிந்தது.
