அன்பும் மரியாதையும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது; மற்றவர்களை, குறிப்பாக வயதில் பெரியவர்களையும் அறிஞர்களையும் மதிக்கத் தெரியாது. ஒரு நாள், அந்தக் கிராமத்திற்கு ஒரு முதியவர் வந்தார். அவர் மிகவும் அமைதியானவர், ஆனால் அவரிடம் ஒரு பெரிய ஞானம் இருந்தது. கதிர் அவரைப் பார்த்ததும், 'என்ன இது, பழைய ஆள், இவரைப் பார்த்து என்ன பயன்?' என்று ஏளனமாகச் சிரித்தான். முதியவர் எதுவும் சொல்லாமல் புன்னகைத்துவிட்டுச் சென்றார். சில நாட்கள் கழித்து, கிராமத்தில் ஒரு பெரிய காட்டுத்தீ பரவியது. மக்கள் அனைவரும் பயந்து ஓடினர். கதிர் ஒரு மரத்திற்குப் பின்னால் ஒளிந்து கொண்டான். நெருப்பு அவனை நெருங்கியது, அவன் உயிர் பிழைக்கப் போராடினான். ஒரு வழியாகத் தப்பித்து ஒரு குளத்திற்கு அருகில் வந்தான். ஆனால், அவனது மனதிற்குள் ஒரு பெரிய பாரம் இருந்தது. அவன் அந்த முதியவரை அவமதித்ததை நினைத்து வருந்தினான். அந்த முதியவர் அவனுக்கு ஒரு முக்கியமான பாடத்தைக் கற்பிக்க முயன்றார், ஆனால் கதிர் அவரைத் துரத்திவிட்டான். நெருப்பிலிருந்து தப்பித்தாலும், அந்த முதியவரை அவமதிக்கத் தொடங்கிய அந்தத் தருணத்திலிருந்தே கதிரின் மனசாட்சி அவனைத் துரத்தத் தொடங்கியது. அவன் உடல் காயமடைந்தாலும், அவனது கௌரவம் மற்றும் மன அமைதி அந்தத் தவறுக்காகப் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டது. இறுதியில், அவன் முதியவரைத் தேடிச் சென்று மன்னிப்பு கேட்டான். மன்னிப்பு கேட்ட பிறகுதான் அவனது மனம் அமைதியடைந்தது.