முன்னொரு காலத்தில் சோழபுரமcalled என்ற அழகான தேசத்தை விக்கிரமன் என்ற அரசன் ஆண்டு வந்தான். அவனிடம் மிகப்பெரிய கோட்டையும், மலை போன்ற செல்வமும், வலிமையான படையும் இருந்தது. ஆனால், விக்கிரமனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது; அவன் தன்னை விடத் திறமையானவர்களைக் கண்டால் பொறாமைப்படுவான்.
அதே நாட்டில் சோமநாதன் என்ற ஒரு முதியவர் இருந்தார். அவர் மிகவும் அறிவுக்கூர்மை கொண்டவர் மற்றும் மக்களுக்குத் தேவைப்படும்போது சரியான ஆலோசனைகளை வழங்குபவர். ஒருமுறை, ஒரு பெரிய நீர்ப்பாசனத் திட்டத்தைப் பற்றி சோமநாதன் ஒரு அருமையான யோசனையைச் சொன்னார். அதைச் செயல்படுத்தினால் நாடு இன்னும் செழிக்கும். ஆனால், விக்கிரமன் அதைச் செய்ய விரும்பவில்லை. 'இந்த முதியவர் என்னை விடப் பெரியவர் போலக் காட்டிக்கொள்கிறார்' என்று நினைத்த அரசன், சோமநாதனை அவமானப்படுத்தித் தன் அரசவையில் இருந்து வெளியேற்றினான்.
சில மாதங்களிலேயே விக்கிரமனின் ஆட்சி தலைகீழானது. சோமநாதன் சொன்ன அந்தத் திட்டத்தைச் செயல்படுத்தாததால், நாட்டில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. மக்கள் பசியால் வாடினர். விக்கிரமனின் படை எவ்வளவு வலிமையாக இருந்தாலும், மக்கள் ஒத்துழைக்கவில்லை. அவனது கருவூலம் காலியாகத் தொடங்கியது. ஒருநாள், விக்கிரமன் சோமநாதனைத் தேடிச் சென்றான். சோமநாதனைச் சந்தித்ததும், தன் தவறை உணர்ந்து கண்ணீர் விட்டான். 'ஐயா, உங்கள் ஆலோசனையை மதிக்காமல் நான் செய்த தவறு என் ஆட்சியை அழித்துவிட்டது' என்று மன்னிப்பு கேட்டான். சோமநாதன் மன்னனை மன்னித்து, மீண்டும் வழிகாட்டினார். விக்கிரமன் மீண்டும் நல்ல அரசனாக மாறினான்.
