ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற இளைஞன் இருந்தான். அவன் மிகவும் கடின உழைப்பாளி, ஆனால் அவனது நண்பன் கதிர் ஒரு மோசமான வழியில் இருந்தான். கதிர் அடிக்கடி மது அருந்திவிட்டுத் தன் சுயநினைவை இழந்துவிடுவான். ஒரு நாள், கதிர் மாறனிடம் வந்து, "நண்பா, இந்தத் தேன் போன்ற பானம் குடிச்சா எவ்வளவு நிம்மதியா இருக்கும் தெரியுமா? இதைக் குடிக்க எனக்குப் பணம் இல்லை, நீ கொஞ்சம் கடன் கொடுப்பாயா?" என்று கேட்டான்.
மாறன் தயங்கினான். ஆனால் கதிரின் பிடிவாதத்தால், தன் சேமிப்பிலிருந்த பணத்தை அவனுக்குக் கொடுத்தான். கதிர் அந்தப் பணத்தை வைத்து மது வாங்கி, போதையில் தடுமாறித் தரையில் விழுந்து கிடந்தான். அவனது கண்கள் சுழன்றன, அவனால் தன் பெயரைக் கூடச் சொல்ல முடியவில்லை. அவன் தன் அறிவையும், தன் மதிப்பையும், தன் பணத்தையும் அந்தப் பானத்திற்காகத் தொலைத்துவிட்டான்.
அதைப் பார்த்த மாறன் வருத்தமடைந்தான். அவன் பணத்தை மட்டும் இழக்கவில்லை, தன் நண்பனின் அறிவையும் மனிதத்தன்மையையும் அந்தப் போதை அழித்துவிட்டதை உணர்ந்தான். கதிர் மெல்லத் தெளிவு பெற்றபோது, தான் செய்த தவறைப் புரிந்து கொண்டான். பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டு, அறிவற்ற நிலையைத் தேடிக்கொள்வது எவ்வளவு பெரிய முட்டாள்தனம் என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
