முன்னொரு காலத்தில் சோழ தேசத்தின் எல்லையில் ஒரு அழகான நாடு இருந்தது. அந்த நாட்டின் மன்னன் விக்கிரமன் மிகவும் வீரமானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது. அவனுக்குப் பகடை விளையாடுவது என்றால் உயிர். ஒருமுறை, ஒரு வணிகன் அவனிடம் வந்து, 'மன்னா, இந்த பகடை விளையாட்டில் நீங்கள் வென்றால், இந்த உலகத்தின் பெரும் செல்வங்கள் உங்கள் வசமாகும்' என்று ஆசை வார்த்தைகளைக் கூறினான். விக்கிரமனும் அதை நம்பி விளையாடத் தொடங்கினான்.
ஆரம்பத்தில் சில முறை வென்ற விக்கிரமனுக்குத் தன்னால் எதையும் சாதிக்க முடியும் என்ற கர்வம் வந்தது. ஆனால், மெல்ல மெல்ல அவன் பணத்தை இழக்கத் தொடங்கினான். அவனது அமைச்சர்கள், 'மன்னா, இது ஆபத்தானது, தயவுசெய்து நிறுத்துங்கள்' என்று கெஞ்சினார்கள். ஆனால், 'இன்னும் ஒரு முறை விளையாடினால் எல்லாவற்றையும் திரும்பப் பெற்றுவிடுவேன்' என்று அவன் பிடிவாதமாக இருந்தான். காலப்போக்கில், அவனது கருவூலம் காலியானது. மக்கள் பசியால் வாடினர். இறுதியில், அவனது நாடு மற்ற நாடுகளின் வசமானது. விக்கிரமன் தன் தவறை உணர்ந்தபோது, அவனிடம் இழப்பதற்கு ஒன்றுமே மிஞ்சவில்லை.
