ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு விவசாயி வாழ்ந்து வந்தான். அவனிடம் ஒரு சிறிய நிலமும், அன்பான மனைவி நிலாவும், ஒரு சிறு மகனும் இருந்தனர். அவர்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தனர். ஒருநாள், மாறன் ஒரு நண்பனுடன் சேர்ந்து ஒரு விளையாட்டில் பணத்தை வைத்துப் பந்தயம் கட்டினான். முதலில் அவன் சில பணங்களை வென்றான். அந்த மகிழ்ச்சியில், 'இன்னும் கொஞ்சம் விளையாடினால் நிறையப் பணம் கிடைத்துவிடலாம்' என்று அவன் நினைத்தான்.
மெல்ல மெல்ல, அவன் வென்ற பணத்தை எல்லாம் இழக்கத் தொடங்கினான். விளையாட்டில் தோற்ற பணத்தை மீட்க மீண்டும் மீண்டும் விளையாடினான். இது ஒரு தீராத பசியைப் போல அவனைத் துரத்தியது. நிலா அவனிடம் கெஞ்சினாள், 'மாறன், நாம் கஷ்டப்பட்டுச் சேர்த்த பணத்தை ஏன் இப்படிச் செய்கிறாய்? வா, நாம் விவசாயத்தையே கவனிப்போம்' என்று கூறினாள். ஆனால், அவன் அவள் பேச்சைக் கேட்கவில்லை.
சில மாதங்களில், மாறன் தன் நிலத்தையும், வீட்டின் நகைகளையும் எல்லாம் அந்த விளையாட்டிலேயே இழந்துவிட்டான். ஒரு காலத்தில் மகிழ்ச்சியாக இருந்த அந்த குடும்பம், இப்போது பசியாலும் கவலையாலும் வாடியது. மாறன் தன் தவறை உணர்ந்து அழுதான். அவன் ஒரு பெரிய மாயப் பொறியில் சிக்கித் தன் வாழ்க்கையையே தொலைத்துவிட்டான் என்பதை அப்போதுதான் புரிந்துகொண்டான்.
