ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு மருத்துவர் இருந்தார். அவர் மிகவும் அன்பானவர், ஆனால் எதையும் அவசரப்பட்டு செய்ய மாட்டார். ஒரு நாள், அந்த ஊரின் பெரியவர் சோமு மிகவும் உடல்நலமில்லாமல் போனார். சோமுவின் பேரன் கவின், மாறனிடம் ஓடி வந்து, "ஐயா, தாத்தாவுக்கு உடம்பு சரியில்லை, உடனே வந்து மருந்து கொடுங்கள்!" என்று பதற்றத்துடன் சொன்னான். மாறன் உடனே கிளம்பினார். ஆனால், அவர் வீட்டிலிருந்து கிளம்பும் முன் சில விஷயங்களைச் சரிபார்த்தார். முதலில், சோமுவின் உடல்நிலை எவ்வளவு தீவிரமானது என்று கேட்டார். பிறகு, சோமுவுக்கு என்ன மாதிரியான காய்ச்சல் என்று கேட்டார். கடைசியாக, இப்போது மழைக்காலம் என்பதால், நோயாளியின் உடலில் ஈரப்பதம் மற்றும் குளிர்ச்சியின் தாக்கம் எப்படி இருக்கும் என்பதையும் யோசித்தார்.
மாறன் சோமுவின் வீட்டிற்குச் சென்றார். அவர் சோமுவின் நாடியைப் பார்த்தார், அவர் எவ்வளவு பலவீனமாக இருக்கிறார் என்று கவனித்தார். அது வெறும் சாதாரண காய்ச்சல் அல்ல, மழையினால் வந்த குளிர்ச்சியால் ஏற்பட்ட காய்ச்சல் என்பதை அவர் உணர்ந்தார். மாறன் உடனே ஒரு மருந்தைத் தரவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, முதலில் சோமுவை கதகதப்பான போர்வையில் போர்த்தி, அவருக்குச் சூடான கஞ்சி கொடுத்து, உடல் சூட்டைச் சரிசெய்தார். பிறகு, அந்தச் சூழலுக்கு ஏற்றவாறு ஒரு மருந்தையும் கொடுத்தார். சில நாட்களில் சோமு குணமடைந்தார். கவின் ஆச்சரியத்துடன் கேட்டான், "ஐயா, நீங்கள் ஏன் உடனே மருந்து கொடுக்காமல் முதலில் போர்வையும் கஞ்சியும் கொடுத்தீர்கள்?"
மாறன் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், "கவின், நோயாளியின் பலவீனம், நோயின் தன்மை மற்றும் இப்போது இருக்கும் காலநிலையைத் தெரிந்து கொண்டால் தான் சரியான சிகிச்சையைத் தர முடியும். அவசரப்பட்டு மருந்து கொடுத்தால் அது பலன் தராது."
