அன்பின் நிழல்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறிய குறை இருந்தது; தான் மற்றவர்களை விட சிறந்தவன் என்று நினைத்து அடிக்கடி அகங்காரம் காட்டிவிடுவான். அவனது தந்தை ஒரு பெரிய நிலக்கிழார், ஊரில் அனைவரும் அவர் குடும்பத்தை மதிக்கக் காரணம் அவர் காட்டும் பணிவுதான். ஒரு நாள், ஊர் திருவிழாவிற்காக கதிர் ஒரு பெரிய கலைப் போட்டியில் கலந்து கொண்டான். அவனது ஓவியம் மிக அழகாக இருந்தது. ஆனால், மற்ற சிறுவர்கள் செய்த ஓவியங்களைப் பார்த்து 'இது எவ்வளவு தரம் தாழ்ந்தது!' என்று ஏளனம் செய்தான். இதைக் கண்ட அவனது தந்தை, கதிரை அழைத்துச் சென்றார். ஒரு பெரிய ஆலமரம் மற்றும் ஒரு சிறிய புல்வெளியைக் காட்டினார். 'கதிரே, இந்த ஆலமரம் எவ்வளவு உயரமாக இருக்கிறது? ஆனால் அது பறவைகளுக்கும் காற்றுக்கும் இடம் கொடுக்கிறது. இந்த புல்வெளியைப் பார், அது தரையில் இருந்தாலும் மண்ணின் அழகைக் காக்கிறது. நீ உயரத்தில் இருக்கலாம், ஆனால் பணிவு இல்லையென்றால் உன்னை யாரும் மதி Won't. உன் புகழ் நீ உயர்ந்து பேசுவதில் இல்லை, மற்றவர்களிடம் நீ காட்டும் மரியாதையில் இருக்கிறது' என்றார். கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். அடுத்த நாள் முதல், அவன் மற்றவர்களிடம் அன்பாகவும், பணிவாகவும் பேசத் தொடங்கினான். அவனது திறமையை விட, அவனது நற்பண்புகளே அவனை ஊர் மக்களிடையே சிறந்தவனாக மாற்றியது.