செயலே உயர்வு தரும்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். அவர்கள் இருவரும் ஒரே வயதினர், ஒரே பள்ளியில் படித்தார்கள், ஒரே மாதிரியான சூழலில் வளர்ந்தார்கள். ஒருமுறை கிராமத்தில் பெரிய திருவிழா ஒன்று நடந்தது. கதிர் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன். அவன் திருவிழாவிற்கு வரும் மக்களுக்குத் தேவையான தண்ணீர் கொண்டு வருவது, முதியவர்களுக்கு உதவி செய்வது என மற்றவர்களுக்குப் பயனுள்ள வேலைகளைச் செய்தான். மாறன் மட்டும், 'நான் ஏன் இவ்வளவு கஷ்டப்பட வேண்டும்? நான் சும்மா விளையாடப் போகிறேன்' என்று நினைத்து, தன் வேலையைத் தவிர்த்துவிட்டுத் தனக்குத் தானே மகிழ்ச்சி தேடிக்கொண்டிருந்தான். திருவிழா முடிந்ததும், கிராம மக்கள் கதிரின் அன்பையும் அவன் செய்த உதவியையும் பாராட்டி அவனுக்குப் பெரிய பரிசுகளை வழங்கினார்கள். மாறன் மட்டும் எதற்கும் அங்கீகாரம் பெறவில்லை. கதிர் தன் நண்பன் மாறனிடம், 'நாம் இருவரும் ஒரே இடத்தில் பிறந்திருக்கலாம் மாறன், ஆனால் நாம் செய்யும் செயல்கள்தான் நம்மை மற்றவர்களிடமிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறது' என்று அன்புடன் கூறினான். மாறன் தன் தவறை உணர்ந்து, இனிமேல் நல்ல செயல்களைச் செய்யத் தீர்மானித்தான்.