அடக்கம் இல்லா செல்வம்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனது தந்தை அந்த ஊரின் மிகப்பெரிய நிலக்கிழார். கதிரிடம் நிறைய பொம்மைகளும், விலையுயர்ந்த ஆடைகளும் இருந்தன. ஆனால், கதிர் மற்ற குழந்தைகளிடம் மிகவும் கர்வமாக நடந்துகொண்டான். 'நான் பெரிய வீட்டுப் பிள்ளை, என் அப்பாவிடம் நிறைய பணம் இருக்கிறது' என்று மற்றவர்களைத் தாழ்வாகப் பேசினான். ஒருமுறை, கிராமத்துத் திருவிழாவில் ஒரு சிறிய விளையாட்டுப் போட்டி நடந்தது. அதில் மற்ற சிறுவர்கள் மிகவும் திறமையாக விளையாடினார்கள். கதிர், 'என்னால் எதையும் செய்ய முடியும், நான் தான் சிறந்தவன்' என்று சத்தமாகப் பெருமையாகப் பேசிக்கொண்டே விளையாடினான். ஆனால், அவனது கர்வம் அவனது கவனத்தைச் சிதறடித்தது. விளையாட்டின் போது அவன் தடுமாறி கீழே விழுந்துவிட்டான். மற்றவர்கள் அவனைத் தூக்க வரும்போது கூட, 'எனக்கு உதவி தேவையில்லை' என்று கத்தினான். அவனது பணமும், அந்த உயர்ந்த அந்தஸ்தும் அவனுக்குத் தன்னம்பிக்கையைத் தரவில்லை; மாறாக, மற்றவர்களை மதிக்கத் தெரியாத ஒரு கர்வத்தை மட்டுமே கொடுத்திருந்தது. அன்று மாலை, கதிரின் தந்தை அவனிடம் மென்மையாகச் சொன்னார், 'மகனே, அறிவு மற்றும் செல்வம் என்பது ஒரு கருவி போன்றது. அதைத் தாழ்மையுடன் பயன்படுத்தினால் அது உன்னை உயர்த்தும்; ஆனால், உனது குணமே சரியில்லை என்றால், அந்தச் செல்வமும் புகழும் உனக்குத் தலைக்கனத்தை மட்டுமே தரும்.' கதிர் அன்று தன் தவறை உணர்ந்து, மற்றவர்களிடம் அன்பாகவும் பணிவாகவும் இருக்கத் தொடங்கினான்.