பசுபதி ஒரு சிறிய கிராமத்தில் வசிக்கும் ஒரு நேர்மையான மரம் வெட்டி. அவரிடம் ஒரு சிறிய குடும்பம் இருந்தது. ஒரு நாள், காட்டில் மரம் வெட்டும்போது, ஒரு பெரிய மரத்தின் அடியில் ஒரு பையை கண்டெடுத்தார். அந்தப் பையில் நிறைய தங்கக் காசுகள் இருந்தன. ஒரு நிமிடம் அவர் மனம் தடுமாறியது. 'இதை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டால் என் குடும்பம் வாழ்நாள் முழுவதும் கஷ்டப்படத் தேவையில்லை இல்லையா?' என்று அவர் நினைத்தார்.
ஆனால், அடுத்த நொடியே அவருக்குத் தன் தாத்தா சொன்ன வார்த்தைகள் நினைவுக்கு வந்தன. தவறு செய்யப் பயமும் (அறம்), மற்றவர்களுக்குத் தீங்கு செய்யக்கூடாது என்ற எண்ணமும் (அன்பு), அந்தப் பணத்தை அதன் உரிமையாளரிடம் சேர்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணமும் (ஒப்புரவு), மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்ற தயக்கமும் (நாண்), எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக உண்மையை மட்டுமே பேச வேண்டும் என்ற உறுதிக்கும் (வாய்மை) அவர் கட்டுப்பட்டார்.
அவர் அந்தப் பையை எடுத்துக்கொண்டு கிராமத் தலைவரிடம் சென்றார். அந்தப் பை ஒரு வழிப்போக்கருடையது என்று தெரியவந்தது. அந்த வழிப்போக்கர் பசுபதியின் நேர்மையைக் கண்டு வியந்து, அவருக்குப் பரிசாகச் சில காசுகளைக் கொடுத்தார். பசுபதி தன் வீட்டிற்குச் சென்று தன் மனைவியிடம் நடந்ததைச் சொன்னார். அவர் செய்த அந்த ஐந்து நற்பண்புகளும் அவர் வாழ்க்கையை ஒரு உறுதியான வீட்டைப் போலப் பாதுகாப்பாக வைத்திருந்தன.
