வெற்றுச் செல்வம்

சோழபுரத்தை ஆண்ட சோமநாதன் ஒரு மிகப்பெரிய வணிகர். அவரிடம் மலை போன்ற செல்வம் இருந்தது. ஆனால், சோமநாதனுக்கு ஒரு பழக்கம் உண்டு; அவர் தன் பணத்தை ஒருபோதும் மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்க மாட்டார். 'பணம் என்பது என் உழைப்பு, அதை ஏன் மற்றவர்களுக்குத் தர வேண்டும்?' என்பதே அவர் எண்ணம். அவரது மகன் இளமாறன், தந்தையின் குணத்தைக் கண்டு வருத்தப்படுவான். ஒரு நாள், ஊரில் பெரும் பஞ்சம் ஏற்பட்டது. ஏழை மக்கள் உணவின்றித் தவித்தனர். இளமாறன் தன் தந்தையிடம், 'தந்தையே, இந்தத் துன்பத்தில் இருப்பவர்களுக்கு நாம் உதவலாமே!' என்று வேண்டினான். ஆனால் சோமநாதன், 'எங்கள் சேமிப்பு குறையும், அதைச் செய்ய முடியாது' என்று கூறிவிட்டார். காலங்கள் உருண்டோடின. சோமநாதனின் செல்வம் அப்படியே இருந்தது, ஆனால் அவர் வயதானார். அவர் ஒரு காலத்தில் மிகவும் அழகானவர், ஆனால் இப்போது தனிமையில் வாடுகிறார். அவர் சேமித்து வைத்திருந்த அந்தப் பணம், அவருக்கு எந்த மகிழ்ச்சியையும் தரவில்லை. அந்தப் பணம் ஒரு அழகான பூந்தோட்டம் போல இருந்தது, ஆனால் அதில் ஒரு மலர் கூட மலரவில்லை. இறுதியில், சோமநாதன் realization அடைந்தார்: பிறருக்கு உதவாமல் சேர்த்து வைக்கும் செல்வம், பயன் இல்லாத ஒரு பொக்கிஷம் போன்றது என்று.