ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு பெரிய வணிகர் வாழ்ந்து வந்தார். அவர் மிகவும் அன்பானவர், ஊரில் உள்ள ஏழைகளுக்கு எப்போதும் உதவி செய்து வந்தார். சோமுவின் செல்வம் குறையாதது போலத் தோன்றும். ஆனால், ஒருமுறை ஒரு பெரிய இயற்கைச் சீற்றம் காரணமாக அவரது வணிகப் பொருட்கள் அனைத்தும் சேதமடைந்தன. சோமுவின் செல்வம் திடீரெனக் குறைந்து, அவர் மிகவும் ஏழ்மையான நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார்.
கிராம மக்கள் சோமுவை ஏளனம் செய்யத் தொடங்கினர். "பார்த்தீர்களா? பெரிய பணக்காரர் என்று நினைத்தாரே, இப்போது ஒரு வேளை உணவிற்கே கஷ்டப்படுகிறார்" என்று பேசினர். சோமுவின் மகன் கவின் இதைக் கேட்டு மிகவும் வருத்தப்பட்டான். "அப்பா, நாம் ஏன் இப்போது இப்படி இருக்கிறோம்?" என்று அழுதான்.
சோமு கவினின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு அமைதியாகச் சொன்னார், "கவின், வானத்தைப் பார். கருமேகங்கள் திரண்டு வந்து மழை பொழிந்தவுடன், அவை மறைந்து போகின்றன. ஆனால், மேகங்கள் மறைந்தாலும் வானம் அப்படியேதான் இருக்கும். மீண்டும் மேகங்கள் வந்து மழை தரும். அதுபோலத்தான் நம் செல்வமும். இப்போது நம்மிடம் பணம் இல்லை என்பது உண்மைதான், ஆனால் நம்முடைய திறமையும், நாம் மற்றவர்களுக்குச் செய்த நன்மைகளும் நம்மை மீண்டும் உயர்த்தும்."
சோமு தனது கடின உழைப்பாலும், பழைய நண்பர்களின் உதவியாலும் மீண்டும் மெல்ல மெல்ல முன்னேறினார். சில காலத்திலேயே அவர் முன்பைப் போலவே பெரும் செல்வந்தரானார். இப்போது மக்கள் அவரைப் பார்த்துப் பெருமிதம் கொள்கிறார்கள். சோமுவின் வறுமை என்பது மேகம் மறைந்த ஒரு சிறிய இடைவெளி போன்றது மட்டுமே.
