ஒரு அழகான கிராமத்தில் கண்ணன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் சில நேரங்களில் அவசரப்பட்டு தவறான முடிவுகளை எடுப்பான். ஒரு நாள், பள்ளியில் விளையாட்டுப் போட்டி நடந்து கொண்டிருந்தது. கண்ணன் ஓட்டப்பந்தயத்தில் வெற்றி பெற வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டான். பந்தயம் தொடங்கியபோது, பக்கத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்த அவனது நண்பன் ரவி தடுமாறி கீழே விழுந்தான். ரவி கீழே விழுந்ததை யாரும் கவனிக்கவில்லை. கண்ணன் ஒரு நிமிடம் யோசித்தான். 'இப்போது நான் வேகமாக ஓடிவிட்டால் எளிதாக வெற்றி பெறலாம், ரவிக்குத் தெரியாது' என்று அவனது மனம் சொன்னது.
ஆனால், அடுத்த கணமே அவனுக்கு ஒரு பயம் ஏற்பட்டது. ரவிக்குத் தெரியாமல் தான் செய்யும் இந்தத் தவறு, தன் மனசாட்சியைத் தூண்டும் என்று அவன் உணர்ந்தான். அதுமட்டுமல்ல, ரவியின் தவறு அல்லது கஷ்டம் தெரிந்தும் அதைத் தட்டிக்கழிக்காமல், நேர்மையாக இருப்பதுதான் உண்மையான ஒழுக்கம் என்று அவனது தாத்தா அடிக்கடி சொல்லுவார். கண்ணன் ஓடுவதை நிறுத்திவிட்டு, ரவியிடம் ஓடிச் சென்றான். ரவியின் கையைப் பிடித்து மெதுவாக எழுப்பினான். மற்ற மாணவர்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தனர், ஆனால் கண்ணன் ரவியின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு அவனுக்குத் துணையாக நின்றான்.
ஆசிரியர் இதைப் பார்த்தார். கண்ணன் பந்தயத்தில் தோற்றுவிட்டான், ஆனால் ஆசிரியர் அவனது நேர்மையைப் பாராட்டி அனைவருக்கும் முன்னால் அவனைப் புகழ்ந்தார். 'வெற்றி பெறுவதை விட, தவறு செய்ய அஞ்சுவதே ஒரு மனிதனுக்கு அழகு' என்று ஆசிரியர் கூறினார். அன்று முதல் கண்ணன், தன் தவறுக்கும் மற்றவர்களின் கஷ்டத்திற்கும் பயந்து, எப்போதும் நேர்மையாக வாழப் பழகிக்கொண்டான்.
