அழகிய பசுமை கிராமமான மாட்டுக்காடு என்ற ஊரில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு சிறிய குறை இருந்தது; மற்றவர்கள் என்ன நினைப்பார்கள் என்பதை அவன் ஒருபோதும் கவலைப்பட மாட்டான்.
ஒரு நாள், ஊர் திருவிழா நடந்து கொண்டிருந்தது. கதிரின் நண்பன் அன்பு, ஒரு அழகான மரவேலியில் ஏறி பழங்களை பறிக்க முயன்றான். அப்போது கதிரின் தந்தை, பெரியவர் மாணிக்கம், அங்கிருந்து சென்றார். கதிர் பார்த்தான், அன்பு செய்யும் செயல் தவறு என்று அவனுக்குத் தெரியும். ஆனால், 'யாரும் பார்க்கவில்லை, அதனால் பரவாயில்லை' என்று நினைத்து, கதிரும் அவனுடன் சேர்ந்து வேலியில் ஏறி பழங்களைத் திருடத் தொடங்கினான்.
அப்போது அங்கு வந்த ஊர் பெரியவர்கள், அந்தச் சிறுவர்கள் செய்யும் செயலைக் கண்டு வருத்தப்பட்டனர். 'மற்றவர்கள் வெட்கப்படும் ஒரு செயலை நீ செய்கிறாய் என்றால், உனது நற்பண்புகள் உன்னை விட்டு விலகிவிடும்' என்று அறிவுரை கூறினர். கதிர் அன்று செய்த செயல் சிறியதாகத் தெரிந்தாலும், அடுத்த நாள் அவன் ஒரு தவறு செய்யத் துணிந்தபோது, அவனது மனசாட்சி அவனைத் துரத்தியது. மற்றவர்கள் வெட்கப்படும் ஒரு செயலைச் செய்யத் துணிந்தால், ஒருவன் தன் ஒழுக்கத்தையும் நற்பெயரையும் இழக்க நேரிடும் என்பதை கதிர் உணர்ந்தான். அன்று முதல், மற்றவர்கள் வெட்கப்படும் செயல்களைச் செய்யாமல் இருக்க அவன் உறுதியெடுத்தான்.
