ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவனிடம் ஒரு சிறிய நிலமும், வளமான மண்ணும் இருந்தது. ஆனால், சோமு மிகவும் சோம்பேறி. 'இன்னும் மழை பெய்யவில்லை, இப்போது வேலை செய்யத் தேவையில்லை' என்று கூறிவிட்டு, நாள் முழுவதும் மரத்தடியில் தூங்கிக்கொண்டிருப்பான். அவனது நண்பன் கதிர் எப்போதும் வயலில் வேலை செய்து கொண்டிருப்பான். ஒரு நாள், கதிர் சோமுவிடம் கேட்டான், 'சோமு, நிலம் உனக்காகக் காத்திருக்கிறது, நீ ஏன் அதைத் தூங்க விடுகிறாய்?' என்று. சோமு சிரித்துக்கொண்டே, 'எனக்கு ஏழ்மைதான் விதி, என்னால் என்ன செய்ய முடியும்?' என்று கூறிவிட்டு மீண்டும் படுத்துக்கொண்டான்.
சில மாதங்கள் கழிந்தன. கதிர் தனது நிலத்தில் விளைந்த நெல் மற்றும் காய்கறிகளை விற்று மகிழ்ச்சியாக இருந்தான். ஆனால் சோமுவின் நிலம் புதர்கள் மற்றும் களைகளால் நிறைந்து போயிருந்தது. சோமுவின் வீட்டில் உணவுத் தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டது. அவன் பசியோடு அமர்ந்திருந்தபோது, நிலத்தைப் பார்த்து வருத்தப்பட்டான். அப்போது அவனுக்கு ஒரு உண்மை புரிந்தது: நிலம் சோம்பேறித்தனத்தால் வறுமையை உருவாக்குவதை விட, உழைப்பால் செல்வத்தைத் தரும் என்பதை உணர்ந்தான். அவன் தன் சோம்பேறித்தனத்தை விட்டுவிட்டு, கதிரின் உதவியுடன் நிலத்தில் உழைக்கத் தொடங்கினான். மெல்ல மெல்ல அவனது நிலமும் பசுமையாக மாறியது.
