ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனது குடும்பம் மிகவும் ஏழ்மையானது. ஒருமுறை அவனது தங்கை நிலாவுக்குக் கடுமையான காய்ச்சல் ஏற்பட்டது. மருந்து வாங்கக் கூட கதிரிடம் பணம் இல்லை. கதிர் மிகவும் வருத்தமடைந்தான். அவன் யாரிடம் உதவி கேட்பது என்று தெரியாமல் தவித்தான். அப்போது அவனுக்குத் தன் கிராமத்தின் பெரியவர் சோமசுந்தரம் ஐயா நினைவுக்கு வந்தார். அவர் மிகவும் செல்வந்தர் மட்டுமல்ல, மற்றவர்களுக்குத் தேவையானதைச் செய்யத் தயங்காத ஒரு நல்ல உள்ளம் கொண்டவர்.
கதிர் தயக்கத்துடன் சோமசுந்தரம் ஐயாவின் வீட்டு வாசலில் நின்றான். அவனுக்குக் கையேந்துவது மிகவும் சங்கடமாக இருந்தது. 'நான் ஏன் யாரிடமும் கேட்காமல் இருக்க வேண்டும்?' என்று அவன் மனம் கேட்டது. ஆனால், நிலாவின் நிலைமையைக் நினைத்து அவன் தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டான். அவன் ஐயாவின் முன் நின்று, தன் கவலையைத் தயக்கத்துடன் ஆனால் உண்மையுடன் கூறினான். சோமசுந்தரம் ஐயா கதிரின் கண்களில் இருந்த கண்ணீரையும், அவனது நேர்மையையும் பார்த்தார். அவர் கதிரை ஒரு பிச்சைக்காரனைப் போலப் பார்க்கவில்லை. மாறாக, ஒரு தர்மம் செய்யக் காத்திருக்கும் ஒரு வாய்ப்பாகக் கருதினார். அவர் உடனடியாக மருந்து வாங்கப் பணம் கொடுத்து, நிலாவைப் பார்க்க மருத்துவரையும் அழைத்தார்.
கதிர் அன்று ஒரு விஷயத்தைக் கற்றுக்கொண்டான். உதவி கேட்பது அவமானமல்ல; சரியான இடத்தில், சரியானவரிடம் கேட்பது ஒரு அழகான உறவை உருவாக்குகிறது.
