ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் மற்றும் மாறன் என்ற இரு நண்பர்கள் இருந்தார்கள். கதிர் மிகவும் கடின உழைப்பாளி. அவன் தன் சிறு வயதிலிருந்தே சேமித்து வைத்த பணத்தைக் கொண்டு ஒரு சிறிய மளிகைக் கடை ஆரம்பித்தான். மாறன் அதே கிராமத்தைச் சேர்ந்தவன், ஆனால் அவன் எப்போதும் மற்றவர்கள் முன்னேறுவதைப் பார்த்து எரிச்சலடைவான்.
சில ஆண்டுகளில், கதிரின் கடை மிகவும் வளர்ச்சியடைந்தது. அவன் நல்ல ஆடைகளை அணியத் தொடங்கினான் மற்றும் தரமான உணவுகளைச் சாப்பிட ஆரம்பித்தான். இதைப் பார்த்த மாறனுக்குள் ஒரு கசப்புணர்வு ஏற்பட்டது. 'கதிர் இவ்வளவு எளிதாக எப்படி இவ்வளவு வசதியாக மாறினான்? அவன் நிச்சயம் ஏதோ முறையற்ற வழியில் பணம் சம்பாதித்திருப்பான்' என்று அவன் மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டான்.
ஒரு நாள், கதிர் ஒரு புதிய அழகான சட்டையை அணிந்து, தன் குடும்பத்துடன் ஒரு நல்ல உணவகத்தில் அமர்ந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான். இதைப் பார்த்த மாறன், ஊர் மக்களிடம் சென்று, 'கதிர் இப்போது பெரிய பணக்காரன் ஆகிவிட்டான், ஆனால் அவன் இந்தச் செல்வத்தை முறையற்ற வழியில் சேர்த்திருக்கிறான், அவன் ஒரு மோசமானவன்' என்று வதந்திகளைப் பரப்பத் தொடங்கினான்.
இந்த வதந்தி ஊரையே உலுக்கியது. கதிர் மிகுந்த வருத்தமடைந்தான். அவன் தன் உழைப்பால் வந்ததை நிரூபிக்கத் தேவையில்லை என்று நினைத்தான். ஆனால், மாறனின் பொறாமை அவனது குணத்தையே வெளிப்படுத்தியது. இறுதியில், கதிரின் நேர்மையான கணக்கு வழக்குகளைப் பார்த்த ஊர் மக்கள், மாறன் எவ்வளவு கீழ்த்தரமானவன் என்பதைப் புரிந்துகொண்டார்கள். மாறன் தன் தவறை உணர்ந்து தலைகுனிந்தான், ஆனால் அவனது நற்பெயர் போய்விட்டது.
