ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற சிறுவனும் அவனது நண்பன் ரவி என்ற சிறுவனும் இருந்தனர். சோமு மிகவும் நேர்மையானவன், ஆனால் ரவி எப்போதும் குறுக்கு வழியில் முன்னேற நினைப்பவன். ஒருமுறை கிராமத்தில் ஒரு பெரிய திருவிழா நடந்தது. அங்கு ஒரு விளையாட்டுப் போட்டி வைக்கப்பட்டிருந்தது. அதில் வெற்றி பெற்றால் ஒரு பெரிய தங்கக் காசு பரிசு வழங்கப்படும்.
ரவிக்கு அந்தத் தங்கக் காசு வேண்டும், ஆனால் அவனிடம் திறமை இல்லை. போட்டியில் பங்கேற்கும் போது, ரவி ஒரு தந்திரம் செய்தான். போட்டியின் நடுவில், சோமுவின் காலில் ஒரு சிறிய கல்லை வைத்து அவன் தடுமாறச் செய்தான். சோமு கீழே விழுந்தான், ரவி எளிதாக வெற்றி பெற்றான். ஆனால், அந்தத் தந்திரம் மற்றவர்கள் பார்த்துவிட்டார்கள். கிராமத்துத் தலைவர் ரவியின் செயலைக் கண்டறிந்து அவனைத் தண்டித்தார்.
தண்டனைக்கு பயந்து, ரவி தன் நண்பன் சோமுவிடம் சென்று, 'சோமு, நீ என்னிடம் மன்னிப்பு கேட்டால் நான் உனக்கு ஒரு பொய் சொல்லித் தப்பிக்கிறேன், நீயும் என்னுடன் சேர்ந்து பொய் சொல்வாயா?' என்று கேட்டான். சோமு மறுத்துவிட்டான். அடுத்த சில நாட்களில், ரவிக்குத் தன் தவறைத் திருத்திக் கொள்ளவோ அல்லது உண்மையைச் சொல்லவோ எந்த ஆர்வமும் இல்லை. மாறாக, தான் மாட்டிக்கொண்டவுடன், தன் நண்பனைத் தற்காத்துக் கொள்ளத் தயங்காமல், தன் சுயமரியாதையைத் துறந்து எதற்கும் சம்மதிக்கத் தயாராக இருந்தான். அவன் தன் தவறைத் திருத்த முயலவில்லை, மாறாகத் தப்பிப்பதற்காக எதையும் செய்யத் துணிந்தான். ரவியின் இந்தச் செயல், ஒருவன் தன் கொள்கையை விடத் தப்பிப்பதற்கே முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் என்பதை உணர்த்தியது.
