அழகிய மலைக்கிராமமான நீலகிரியில் இளமாறன் மற்றும் கயல்விழி வாழ்ந்து வந்தனர். இளமாறன் ஒரு ஓவியன், கயல்விழி அந்த ஊரின் பூந்தோட்டத்தைப் பராமரிப்பவள். அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தாலே ஒருவிதமான மெல்லிய உணர்வை உணர்ந்தனர், ஆனால் அதைச் சொல்லத் தயங்கினர்.
ஒவ்வொரு முறை கிராமத்துத் திருவிழாவிலோ அல்லது ஆற்றங்கரையிலோ அவர்கள் சந்திக்க நேரிடும் போதோ, இளமாறன் கயல்விழி மீதுள்ள அன்பை வெளிப்படுத்தத் துடித்தான். ஆனால், அவன் அவளை நேராகப் பார்க்க முயலும்போது, கயல்விழி வெட்கத்துடன் தன் பார்வையைத் தரையிறக்கி விடுவாள். அவள் கண்களைத் தூக்கிப் பார்க்கத் துணிச்சல் இல்லை, ஆனால் அவளது இதயம் அவளுக்குத் துணையாக இருந்தது.
ஒரு நாள், இளமாறன் ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்து ஓவியம் வரைந்து கொண்டிருந்தான். கயல்விழி தூரத்தில் ஒரு பூச்செடியை நட்டுக்கொண்டிருந்தாள். இளமாறன் அவளைப் பார்க்காமல், அவளது உருவத்தை மட்டும் வரையத் தொடங்கினான். அவன் அவளைப் பார்க்காத அந்தத் தருணத்தில், கயல்விழி மெல்லத் தலைதூக்கி அவனைப் பார்த்தாள். அவன் அவளைக் கவனிக்கவில்லை என்று தெரிந்ததும், அவள் முகத்தில் ஒரு அழகான, மெல்லிய புன்னகை மலர்ந்தது. அந்தப் புன்னகையை இளமாறன் பார்த்தான், ஆனால் அவள் திரும்பியதும் அவள் மீண்டும் தரையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
இந்த மௌனமான பார்வைகளும், மறைந்திருக்கும் புன்னகைகளும் அவர்களுக்குள் ஒரு அழகான பிணைப்பை உருவாக்கின. வார்த்தைகள் தேவையில்லை, ஒருவரின் பார்வையும் அந்தத் தருணத்தின் அமைதியும் மட்டுமே அவர்களின் அன்பை உணர்த்தின.
