ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் இளமாறன் என்ற இளைஞன் வாழ்ந்து வந்தான். அவனுக்கு மலர்க்கண் என்று அழைக்கப்படும் கயல்விழி என்ற பெண்ணின் மீது மிகுந்த அன்பு இருந்தது. கயல்விழி மிகவும் அமைதியானவள், ஆனால் அவளது கண்கள் எப்போதும் ஒரு மென்மையான அன்பைப் பேசும். ஒரு நாள், இளமாறன் கயல்விழியிடம் ஒரு சிறிய பரிசு கொடுக்கச் சென்றான். ஆனால், இதைப் பார்த்த ஊர் மக்கள், 'இளமாறன் கயல்விழியைக் காதலிக்கிறான், அவன் அவளைத் திருமணம் செய்யப் போகிறான்' என்று வதந்தியைப் பரப்பத் தொடங்கினார்கள்.
இந்த வதந்தி ஊர் முழுவதும் வேகமாகப் பரவியது. மக்கள் இளமாறனைப் பார்த்தாலே ஏளனமாகப் பார்த்தார்கள். கயல்விழி இதைக் கேட்டு மிகவும் வருத்தமடைந்தாள். அவளது அமைதி உடைந்தது. இளமாறன் இதைக் கண்டு மிகுந்த மனவேதனையடைந்தான். 'கயல்விழி எவ்வளவு உயர்ந்தவள், அவளது குணத்தை அறியாமல், இந்த ஊர் ஏன் இப்படிப் பேசுகிறது?' என்று அவன் வருந்தினான்.
ஊர் மக்கள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொள்ளாமல், வெறும் பேச்சுக்காக ஒரு அழகான உறவின் புனிதத்தை மழுப்பிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் இளமாறன் கலங்கவில்லை. அவன் கயல்விழியிடம் சென்று, 'ஊர் என்ன சொன்னாலும், உன் அன்பின் மதிப்பும் உன் குணமும் எனக்குத் தெரியும். இந்த வதந்திகள் நம் அன்பை விடப் பெரியவை அல்ல' என்று கூறி அவளுக்குத் தைரியம் தந்தான். காலப்போக்கில், அவர்களின் உண்மையான அன்பையும் நேர்மையையும் பார்த்த மக்கள், தங்களது தவறை உணர்ந்து அமைதியானார்கள்.
