அன்பரசன் ஒரு அழகான கிராமத்தில் வசித்து வந்தான். அவனது மனைவி நிலா அவனது உயிராகத் திகழ்ந்தாள். ஒரு நாள், அன்பரசன் தன் வேலை நிமித்தமாக வெளியூர் செல்ல வேண்டியிருந்தது. கிளம்பும் முன், நிலா அவனிடம், 'நீங்கள் எப்போது வேண்டுமானாலும் என்னை அழைக்கலாம், நான் உங்களுக்காகக் காத்திருப்பேன்' என்று அன்போடு கூறினாள்.
சில நாட்கள் கழித்து, அன்பரசன் ஒரு முக்கியமான வேலையில் மூழ்கியிருந்தான். அப்போது, அவனுக்குத் திடீரென்று நிலாவின் நினைவு வந்தது. 'நிலா இப்போது என்ன செய்து கொண்டிருப்பாள்? அவளுக்குப் பசியாக இருக்குமோ?' என்று அவன் நினைக்கத் தொடங்கினான். அந்த நினைப்பு அவன் மனதில் ஒரு தும்மல் வருவது போலத் துடித்தது. ஆனால், அந்தத் தூண்டுதல் முழுமையடையாமல் அப்படியே நின்றுவிட்டது. ஒரு தும்மல் வராமல் தவிப்பது எவ்வளவு எரிச்சலூட்டுமோ, அதுபோலவே அந்த நினைவும் அவன் மனதில் ஒரு தேவையற்ற பாரத்தை ஏற்படுத்தியது.
அதே சமயம், நிலாவும் அன்பரசனைக் காணத் துடித்தாள். அவனது ஒரு சிறு செய்தி அல்லது அழைப்புக்காக அவள் காத்திருந்தாள். அவளது மனம் அன்பரசன் நினைப்பதைப் போலவே அவனைத் தேடியது. ஆனால், அன்பரசன் அந்தத் தருணத்தில் அவளைத் தொடர்பு கொள்ளவில்லை. அந்தத் தருணத்தில் ஒரு தும்மல் வராமல் போவது போல, நிலாவின் மனமும் ஒரு ஏமாற்றத்துடன் நின்றது. அன்பரசன் திரும்பி வந்தபோது, நிலாவின் மௌனம் அவனுக்குப் புரிந்தது. ஒரு சிறிய நினைவைப் பகிர்ந்திருக்கலாம் என்று அவன் உணர்ந்தான். அன்பும், நினைவுகளும் சரியான நேரத்தில் பகிரப்பட வேண்டும் என்பதை இருவரும் உணர்ந்தனர்.
