ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமதி என்ற ஒரு பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவள் தன் கணவன் கதிரவன் மீது மிகுந்த அன்பு வைத்திருந்தாள். ஆனால், ஒரு சிறு சண்டையின் போது, கதிரவன் அவளிடம், 'நீயும் நானும் முற்றிலும் வேறானவர்கள், நமக்குள் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை' என்று மிகவும் கசப்பான வார்த்தைகளைக் கூறிவிட்டுச் சென்றான்.
அந்த வார்த்தைகள் இளமதியின் இதயத்தில் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டன. அன்றிலிருந்து அவள் எதிலும் கவனம் செலுத்தவில்லை. உணவு உண்ணவில்லை, சிரிப்பதில்லை. 'நாம் வேறல்ல, நாம் ஒன்றுதான்' என்று நினைத்த அவளுக்கு, அவர் சொன்ன அந்தப் பிரிவினைச் சொல் ஒரு பெரிய வடுவாக மாறியது. அவர் சொன்ன அந்தத் துயரமான வார்த்தைகளைத் திரும்பத் திரும்ப நினைத்துக் கொண்டே இருப்பதால், அவளது உயிர் மெல்ல மெல்லத் தேய்ந்து போவது போல உணர்ந்தாள்.
சில நாட்கள் கழித்து, கதிரவன் தன் தவறை உணர்ந்து அவளிடம் வந்தான். அவன் செய்த அந்தத் தவறு எவ்வளவு பெரியது என்பதை அவன் கண்டான். இளமதியின் மௌனமும், அந்த வார்த்தைகளால் அவளது உயிர் வாடுவதும் அவனைத் திகைக்க வைத்தது. அவன் அவளிடம் மன்னிப்பு கேட்டான். அன்பில் பிரிவினை என்பது வெறும் வார்த்தை மட்டுமல்ல, அது ஒரு உயிரையே பாதிக்கும் வலி என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான்.
