ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமதி மற்றும் கதிரவன் என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தனர். கதிரவன் ஒரு வணிகர், அடிக்கடி வெளியூர் பயணம் செய்வான். இளமதிக்கு அவனது வருகைக்காகக் காத்திருப்பது மிகவும் பிடிக்கும். ஒரு நாள் காலை, கதிரவன் தனது நீண்ட பயணத்தைத் தொடங்குவதற்கு முன்னால், இளமதி அவனிடம், 'நீ சென்றதும் நான் மிகவும் வருத்தப்படுவேன், அதனால் இப்போது நாம் மகிழ்ச்சியாக இருப்போம்' என்று சிரித்துக் கொண்டே கூறினாள். கதிரவன் சிரித்துவிட்டு கிளம்பினான்.
சில நாட்கள் கழிந்தன. சூரியன் மறையும் மாலை வேளை வந்தது. அந்திப் பொழுதில் வானம் சிவப்பாக மாறத் தொடங்கியதும், இளமதிக்கு ஏதோ ஒரு குறையை உணர்ந்தது போல இருந்தது. வீட்டின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் கதிரவனின் சிரிப்பும், அவனது குரலும் கேட்டது போலத் தோன்றியது. அவன் அருகில் இல்லாத அந்த மாலைப் பொழுதுகள் அவளுக்கு மிகவும் பாரமாகத் தெரிந்தன. அன்று காலை அவன் அருகில் இருந்தபோது, மாலை நேரத்தின் இந்தத் தனிமையும், வலியும் தனக்குத் தெரியாது என்று அவள் வருந்தினாள். அவனது பிரிவு அவளுக்கு ஒரு புதிய பாடத்தைக் கற்றுக்கொடுத்தது: அன்புக்குரியவர்கள் அருகில் இருக்கும்போது கிடைக்கும் அந்தத் தருணங்களின் மதிப்பு மிக அதிகம்.
