ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோ மற்றும் நிலா என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தார்கள். இளங்கோ ஒரு சிற்பி, நிலா ஒரு ஓவியக்கலைஞர். ஒருமுறை இளங்கோ ஒரு பெரிய திருவிழாவிற்காகத் தூரத்திலிருக்கும் நகரத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. கிளம்பும் போது, நிலா மிகவும் வருத்தப்பட்டாள்.
காலையில் இளங்கோ கிளம்பும் போது, நிலாவின் மனதில் ஒரு சிறிய ஏக்கம் தொடங்கியது. 'அவர் எப்போது வருவார்?' என்ற எண்ணம் ஒரு சிறு விதையைப் போல அவள் மனதில் முளைத்தது. பகல் முழுவதும் அவள் வேலைகளில் ஈடுபட்டாலும், அவனது நினைவுகள் அவளைத் துரத்தின. ஒவ்வொரு மணி நேரமும் அந்த ஏக்கம் மெல்ல மெல்ல வளர்ந்து கொண்டே இருந்தது.
சூரியன் மறையும் மாலை நேரத்தில், அந்த ஏக்கம் ஒரு பெரிய மலரைப் போல அவள் மனதை ஆக்கிரமித்தது. அந்தத் தனிமை அவளை மிகவும் வாட்டியது. நிலா ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தாள். அந்த மாலை நேரத்து அமைதி அவளுக்குப் பாரமாகத் தெரிந்தது. அவனது வருகைக்காகக் காத்திருக்கும் அந்தத் துயரம், காலப்போக்கில் வளர்ந்து அவளைச் சோகத்தில் ஆழ்த்தியது. இறுதியில், இளங்கோ திரும்பி வந்தபோது, அந்தத் தனிமையின் வலி மறைந்து, அன்பின் மகிழ்ச்சி மலர்ந்தது.
