அழகிய மலைப்பகுதியில் ஒரு சிறிய கிராமம் இருந்தது. அங்கே இளமதி என்ற ஒரு பெண் வசித்து வந்தாள். அவள் தன் கணவன் கதிரவன் மீது மிகுந்த அன்பு வைத்திருந்தாள். கதிரவன் ஒரு சிறந்த விவசாயி, எப்போதும் தன் குடும்பத்தின் மகிழ்ச்சிக்காக உழைப்பவன். ஒருமுறை, கதிரவன் ஒரு முக்கியமான வேலையாகத் தூரத்து ஊருக்குச் சென்றான்.
சூரியன் மறைந்து, இருள் மெல்ல மெல்ல கிராமத்தை மூடியது. நிலவு வானத்தில் மென்மையாகத் தெரிந்தாலும், இளமதியின் உள்ளம் மட்டும் அமைதியாக இல்லை. ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்த அவளுக்கு, அந்த இரவு மிகவும் நீளமாகத் தெரிந்தது. கதிரவன் இல்லாத அந்தத் தனிமை அவளுக்குப் பயத்தைத் தரவில்லை, ஆனால் அவனது நினைவுகள் மட்டும் அவளைச் சூழ்ந்து கொண்டன.
அவள் நினைத்திருந்தால் மற்ற வேலைகளைச் செய்திருக்கலாம், ஆனால் அவளது மனம் முழுவதும் கதிரவனின் முகமும், அவன் சொல்லிய வார்த்தைகளும் மட்டுமே நிறைந்திருந்தன. அவன் ஒரு பொக்கிஷத்தைப் போன்றவன் என்று அவள் உணர்ந்தாள். அந்தத் தனிமைப் போராட்டத்தில், அவளது உயிர் அவனது நினைவிலேயே கரைந்து போவது போல இருந்தது. அவளது அன்பு அவளை ஒருவிதமான இனிமையான குழப்பத்தில் ஆழ்த்தியது. இறுதியில், அவன் விரைவில் திரும்பி வருவான் என்ற நம்பிக்கையுடன் அவள் காத்திருந்தாள்.
