இதயத்தின் முட்டாள்தனம்

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமதி என்ற பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவள் தன் கணவன் கதிரவன் மீது அளவற்ற அன்பு வைத்திருந்தாள். ஒருமுறை, கதிரவன் தன் வேலை நிமித்தமாக வெளியூர் செல்ல வேண்டியிருந்தது. அவன் செல்லும் போது, 'சீக்கிரம் வந்துவிடுவேன்' என்று சொன்னான். ஆனால், நாட்கள் வாரங்களாயின, வாரங்கள் மாதங்களாயின. கதிரவன் எப்போது வருவான் என்று தெரியாமல், இளமதி ஒவ்வொரு நாளும் வாசலிலேயே அமர்ந்து காத்திருப்பாள். அவளது கண்கள் அவன் வருகையை எதிர்பார்த்துத் தவித்தன. ஒரு நாள், அவளது நண்பன் மாறன் அவளிடம் கேட்டான், 'இளமதி, அவன் வரமாட்டான் என்று தெரிந்தும் ஏன் இப்படித் தவித்துக் கொண்டிருக்கிறாய்? உன் நிம்மதியை ஏன் இழக்கிறாய்?' இளமதிக்கு அப்போதுதான் புரிந்தது. தான் காட்டும் இந்தத் தீவிரமான காத்திருப்பு, அவளது மனதிற்குத் துன்பத்தையே தருகிறது. அவன் தன் கடமையைச் செய்து கொண்டிருக்கிறான், ஆனால் அவனோ அவளுக்காகத் துடிக்கிறான் என்று நினைத்துத் துடித்தது அவளது இதயம். தன் காதலுக்காகத் தன் நிம்மதியைத் தியாகம் செய்வது எவ்வளவு பெரிய முட்டாள்தனம் என்று அவள் உணர்ந்தாள். தன் மனதிற்குத் தானே சொல்லிக்கொண்டாள், 'என் இதயமே, ஒருவன் இல்லாததற்காகத் துடித்துத் துடிப்பதும், அவன் வரவில்லை என்று வருந்துவதும் எவ்வளவு பெரிய முட்டாள்தனம்! இனிமேல் இப்படித் துயரப்படாமல், உன் கடமையைச் செய்.' மெல்ல மெல்ல அவள் தன் வேலையில் கவனம் செலுத்தத் தொடங்கினாள். காத்திருப்பதைக் குறைத்துக் கொண்டாள்.