ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் இளவேனில் என்ற ஒரு பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவளது கணவன் கதிர், வீரமும் துணிச்சலும் மிக்கவன். ஒருமுறை, பக்கத்து நாட்டுடன் நிலப்பரப்புப் பிரச்சனை வந்தபோது, கதிர் தனது வீரத்தைப் பயன்படுத்தி அந்தப் பிரச்சனையைத் தீர்க்கவும், மக்களின் அமைதிக்காகவும் போர்க்களத்திற்குச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. கிளம்பும் போது, கதிர் இளவேனிலின் கைகளைப் பிடித்து, "உன் அன்பும் நினைவுகளுமே என் வீரத்திற்குத் துணை நிற்கும். நான் விரைவில் வெற்றியுடன் திரும்புவேன்" என்று கூறிவிட்டுச் சென்றான்.
கதிர் சென்ற பிறகு, இளவேனிலின் நாட்கள் மெதுவாக நகர்ந்தன. ஒவ்வொரு முறை தென்றல் வீசும் போதும், அவளுக்குக் கதிரின் நினைவுகள் வந்தன. ஊர் மக்கள் அவளிடம், "அவன் ஒரு வீரனாகப் போயிருக்கிறான், அவன் திரும்பி வருவான், கவலைப்படாதே" என்று ஆறுதல் கூறினர். ஆனால் இளவேனில் வருத்தப்படவில்லை; மாறாக, அவன் ஒரு உயர்ந்த நோக்கத்திற்காகச் சென்றிருக்கிறான் என்ற பெருமையுடன் இருந்தாள். அவளது இதயம் அவனது வருகைக்காகத் துடித்தது. அவன் வெற்றிகரமாகத் திரும்பி வருவான் என்ற நம்பிக்கையே அவளது வாழ்வின் ஆதாரமாக இருந்தது. அவனது வருகையைத் தழுவக் காத்திருக்கும் அந்தத் தருணத்திற்காகவே அவள் ஒவ்வொரு நொடியையும் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தாள்.
சில வாரங்கள் கழித்து, ஒரு மாலை வேளையில், தூரத்தில் ஒரு நிழல் தெரிந்தது. அது கதிர்! அவன் வெற்றிகரமான வீரனாக, மக்களின் பாராட்டைப் பெற்றுத் திரும்பியிருந்தான். அவனைக் கண்டதும் இளவேனிலின் கண்கள் ஆனந்தக் கண்ணீரில் நனைந்தன. அவளது காத்திருப்பு வீண் போகவில்லை; அவனது வீரமும், அவளது அன்பும் இணைந்த அந்தத் தருணம் மிக இனிமையானது.
