காத்திருப்பின் இனிமை

ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளமதி மற்றும் கதிர் என்ற தம்பதியினர் வாழ்ந்து வந்தனர். கதிர் ஒரு சிறந்த மரம் செல்பவன், தன் குடும்பத்திற்காகத் தூரத்து நகரத்திற்கு வேலைக்குச் சென்றான். அவன் சென்ற பிறகு இளமதியின் நாட்கள் மிகவும் கடினமாக இருந்தன. அவள் ஒவ்வொரு நாளும் வீட்டின் வாசலில் அமர்ந்து பாதையைத் looking பார்த்துக் கொண்டே இருப்பாள். அவளுக்குச் சாப்பிடப் பிடிக்கவில்லை, தூக்கம் கூட வரவில்லை. அவள் மனம் முழுவதும் கதிரின் நினைவுகளே நிறைந்திருந்தன. ஒரு நாள் அவள் தன் தோழியிடம், 'அவன் இல்லாமல் இந்த வீடு எவ்வளவு வெறிச்சோடிப் போய்விட்டது! அவன் திரும்ப வரும் அந்த ஒரு நாள்க்காக நான் காத்திருக்கிறேன். அவன் வந்தவுடன், இந்தத் தனிமையையும் கவலையையும் நான் மறந்துவிடுவேன்' என்று கண்ணீருடன் கூறினாள். பல வாரங்கள் கழித்து, ஒரு மாலை வேளையில், தூரத்தில் ஒரு உருவம் தெரிந்தது. அது கதிர்! அவன் தன் கைகளில் சில இனிப்புகளுடனும், இளமதிக்காகச் சில பூக்களுடனும் வந்தான். அவனைப் பார்த்ததும் இளமதியின் முகம் மலர்ந்தது. அவளது கண்கள் இமைக்காமல் அவனைப் பார்த்தன. அவனது வருகை அவளது நீண்ட காலத் துயரத்தையும், தனிமையையும் ஒரே நொடியில் மாயமாக்கியது. அவர்கள் இருவரும் மீண்டும் இணைந்தபோது, அந்த மகிழ்ச்சி அவளது பழைய வலிகளைத் துடைத்தெறிந்தது.