காத்திருக்கும் கண்கள்

அழகிய மலைக்கிராமமான நீலகிரியில் இளமதி வாழ்ந்து வந்தாள். அவளது கணவன் கதிர், ஒரு சிற்பியாகப் பணிபுரிந்து, சில வாரங்களுக்கு ஒருமுறை வெளியூர் சென்று சிலைகளைச் செதுக்கிக் கொண்டு வருவான். கதிர் சென்ற பிறகு, இளமதி தன் வீட்டுத் தோட்டத்தைப் பராமரிப்பதிலும், ஊர் மக்களுக்கு உதவி செய்வதிலும் மிகவும் சுறுசுறுப்பாக இருப்பாள். அவள் அழகிய பூக்களை வளர்ப்பாள், வண்ணமயமான ஆடைகளை அணிவாள், எப்போதும் புன்னகையுடனேயே இருப்பாள். ஊர் மக்கள் அவளைப் பார்த்து, 'இளமதி எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறாள், அவளுக்குத் தனிமையே தெரியவில்லை!' என்று சொல்வார்கள். ஆனால் உண்மை அதுவல்ல. அவள் பூக்களையும், வண்ணங்களையும் பார்த்தாலும், அவளது கண்கள் எதற்கும் ஈர்க்கப்படாது. அவள் செய்யும் ஒவ்வொரு வேலையிலும், அவள் பார்க்கும் ஒவ்வொரு மலரிலும், அவளுக்குத் தன் கணவன் கதிரின் முகம் தான் தேடித் தெரியும். அவள் கண்கள் மற்றப் பொருட்களைப் பார்த்து மகிழ்ந்தாலும், அவை கதிரைக் காணாத வரை முழுமையடையாது. ஒரு நாள் கதிர் ஊருக்குத் திரும்பியபோது, இளமதியின் கண்களில் தெரிந்த அந்தத் திருப்தியைப் பார்த்ததும், அவளது மௌனமான காத்திருப்பு அவனுக்குப் புரிந்தது. அன்பின் ஆழம் வார்த்தைகளில் இல்லை, ஒருவரை ஒருவர் காணத் துடிக்கும் அந்தப் பார்வையில் இருக்கிறது.