ഒരു വലിയ കാട്ടിൽ കപിലൻ എന്ന പേരുള്ള ഒരു പൂച്ച ഉണ്ടായിരുന്നു. കപിലൻ വളരെ തന്ത്രശാലിയായിരുന്നു, പക്ഷേ പക്ഷികളെ പിടിക്കാൻ അവന് എപ്പോഴും കഷ്ടപ്പെടേണ്ടി വന്നു. ആ കാട്ടിലെ പക്ഷികളെല്ലാം വളരെ ബുദ്ധിശാലികളായിരുന്നു. മുതിർന്ന പക്ഷികൾ നൽകുന്ന ഉപദേശങ്ങൾ അവർ എപ്പോഴും അനുസരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം, പക്ഷികളുടെ കൂട്ടത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രായം കൂടിയ പക്ഷിക്കിന് സുഖമില്ല എന്ന് കപിലൻ അറിഞ്ഞു. ഇതൊരു വലിയ അവസരമായി കപിലൻ കണ്ടു. 'ആ പക്ഷികളെ പറ്റിച്ചു കൊണ്ട് അവരുടെ കൂട്ടിനടുത്തേക്ക് എത്തിയാൽ എനിക്ക് വലിയൊരു വിരുന്ന് ലഭിക്കും!' എന്ന് പൂച്ച ചിന്തിച്ചു.
കപിലൻ ഒരു തന്ത്രം മെനഞ്ഞു. ഒരു പഴയ കണ്ണാടിയും ഒരു ചെറിയ ബാഗും കപിലൻ എടുത്തു. ഒരു ഡോക്ടറുടെ വേഷം കെട്ടാനായി ഒരു വെള്ള തുണിയും ഉപയോഗിച്ചു. പക്ഷികൾ താമസിക്കുന്ന മരത്തിനടുത്തേക്ക് പതുക്കെ നടന്നുചെന്ന് കപിലൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, "പ്രിയപ്പെട്ട പക്ഷികളേ, പേടിക്കണ്ട! ഞാൻ ഒരു പക്ഷി ഡോക്ടറാണ്. നിങ്ങളുടെ നേതാവിന് സുഖമില്ലെന്ന് ഞാൻ കേട്ടു. സഹായിക്കാൻ വന്നതാണ്."
പക്ഷികൾ സംശയത്തോടെ നോക്കി. അപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ പക്ഷി കപിലനെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. പൂച്ച വളരെ മെലിഞ്ഞു പോയതായിരുന്നു. ആ കുട്ടിപ്പക്ഷി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു, "ഡോക്ടർ സാറേ, നിങ്ങൾ എന്താണ് ഇത്ര മെലിഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നത്? ഇത്രയും കാലം നിങ്ങൾ പക്ഷികൾക്ക് മരുന്ന് നൽകിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ നല്ല ആരോഗ്യവാനായിരിക്കേണ്ടതല്ലേ?"
ഈ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ കപിലൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. താൻ ഒരു ഡോക്ടർ ആണെന്ന് അഭിനയിച്ചപ്പോൾ തന്നെ, താൻ എത്രത്തോളം പട്ടിണി കിടന്ന് മെലിഞ്ഞു എന്ന് ആ കുട്ടിപ്പക്ഷി കണ്ടുപിടിച്ചു. തൻ്റെ തന്ത്രം പരാജയപ്പെട്ടുവെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ കപിലൻ അവിടെനിന്നും വേഗത്തിൽ ഓടിപ്പോയി. പക്ഷികൾ തങ്ങളുടെ ബുദ്ധിശക്തി കൊണ്ട് വീണ്ടും രക്ഷപ്പെട്ടു.
Moral
ബുദ്ധിയും ജാഗ്രതയും ഏത് തന്ത്രത്തെയും തോൽപ്പിക്കും.
