ஒரு அடர்ந்த காட்டில் கரிகாலன் என்ற ஒரு பூனை வாழ்ந்து வந்தது. அந்தப் பூனை மிகவும் தந்திரமானது, ஆனால் அதற்குத் தீனி கிடைப்பது மிகவும் கடினமாக இருந்தது. ஏனெனில், அந்தப் பகுதியில் இருந்த பறவைகள் அனைத்தும் மிகவும் விழிப்புணர்வுடன் இருந்தன. பெரிய பறவைகள் கற்றுக்கொடுத்த பாடங்களைக் கேட்டு, எப்போதும் குழுவாகவும், எச்சரிக்கையாகவும் இருந்தன.
ஒரு நாள், கரிகாலன் ஒரு தந்திரமான திட்டத்தைத் தீட்டியது. பறவைகளின் கூட்டத் தலைவரான ஒரு வயதானப் பறவைக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்ற செய்தியை அது தற்செயலாகக் கேட்டது. 'இந்தத் தலைவரை மட்டும் எப்படியாவது ஏமாற்றி உள்ளே நுழைந்துவிட்டால், எல்லாப் பறவைகளையும் எளிதாகப் பிடித்துவிடலாம்' என்று அது நினைத்தது.
உடனே கரிகாலன், ஒரு சிறிய கண்ணாடி மற்றும் ஒரு மருத்துவப் பையைத் தயார் செய்து கொண்டது. ஒரு வெள்ளை நிறத் துணியை எடுத்துத் தன் உடலில் போர்த்திக் கொண்டு, ஒரு மருத்துவர் போல வேடமிட்டு பறவைகள் வசிக்கும் மரத்தின் அருகே சென்றது. மெதுவாக, "அன்புப் பறவைகளே! நான் ஒரு பறவை மருத்துவ especialista! உங்கள் தலைவருக்கு உடனே மருந்து தேவை என்று கேள்விப்பட்டேன். தயவுசெய்து என்னை உள்ளே அனுமதிக்கவும்," என்று மிகவும் பணிவாகக் கேட்டது.
பறவைகள் சிறிது நேரம் யோசித்தன. அப்போது ஒரு சிறிய குட்டிப் பறவை, கரிகாலனைத் தூரத்திலிருந்து உற்றுப் பார்த்தது. அந்தப் பூனை மிகவும் மெலிந்து போயிருந்தது. குட்டிப் பறவை மெதுவாகச் சிரித்துக்கொண்டே கேட்டது, "ஐயா மருத்துவரே, நீங்கள் ஏன் இவ்வளவு மெலிந்து போயிருக்கிறீர்கள்? நீங்கள் இவ்வளவு மருந்துகளைச் சிகிச்சையளித்திருந்தால், நீங்கள் இப்போது மிகவும் ஆரோக்கியமாக இருந்திருக்க வேண்டும் இல்லையா?"
அந்தக் கேள்வி கேட்டவுடன் கரிகாலன் அதிர்ச்சியில் உறைந்தது. தான் ஒரு மருத்துவர் என்று சொல்ல வந்த போதே, தான் பசியால் எவ்வளவு மெலிந்து போயிருக்கிறேன் என்பதை அந்தப் பறவை சுட்டிக்காட்டியது. தன் தந்திரம் அம்பலமாகிவிட்டதை உணர்ந்த கரிகாலன், அங்கிருந்து வேகமாக ஓடி மறைந்தது. பறவைகள் தங்கள் விழிப்புணர்வால் மீண்டும் ஒரு ஆபத்திலிருந்து தப்பின.
பாடம்
அதிகப்படியான தந்திரம் எப்போதும் வெற்றியைத் தராது; விழிப்புணர்வு ஆபத்தைத் தடுக்கும்.
