ഒരു വലിയ കാട്ടിൽ കബിലൻ എന്നൊരു സിംഹം താമസിച്ചിരുന്നു. അവൻ വളരെ ശക്തനായിരുന്നു, പക്ഷേ വലിയ മടിയനായിരുന്നു. വേട്ടയാടാൻ പോകുന്നതിനേക്കാൾ ചാണക്യൻ എന്ന കുറുക്കന്റെ ബുദ്ധിയിൽ ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കാനാണ് കബിലന് ഇഷ്ടം. ചാണക്യൻ സിംഹം ബാക്കി വെക്കുന്ന ഭക്ഷണമാണ് കഴിച്ചിരുന്നത്.
ഒരു ദിവസം കബിലന് നല്ല വിശപ്പ് തോന്നി. പക്ഷേ വെയിലത്ത് ഓടി വേട്ടയാടാൻ അവന് മടിയായിരുന്നു. "ചാണക്യൻ, എനിക്ക് വിശക്കുന്നുണ്ട്, പക്ഷേ വേട്ടയാടാൻ വയ്യ. നമ്മൾ എന്ത് ചെയ്യും?" കബിലൻ ചോദിച്ചു.
ചാണക്യൻ ഒരു ബുദ്ധി പ്രയോഗിച്ചു. "രാജാവേ, നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് കഷ്ടപ്പെടുന്നത്? ഈ കാട്ടിൽ ബുദ്ധിയില്ലാത്ത ഒരുപാട് മൃഗങ്ങളുണ്ട്. ഞാൻ അവരെ നിങ്ങളുടെ ഗുഹയുടെ അടുത്ത് തന്നെ എത്തിക്കാം. നിങ്ങൾ കാത്തിരുന്ന് പിടിച്ചാൽ മതി."
ചാണക്യൻ കുറച്ചു ദൂരം പോയി സമാധാനമായി പുല്ല് തിന്നുന്ന ഒരു മാൻകുട്ടിയെ കണ്ടു. ചാണക്യൻ മാന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന് പറഞ്ഞു, "പ്രിയപ്പെട്ട മാൻകുട്ടീ, കാട്ടിലെ രാജാവായ കബിലൻ ഒരു പുതിയ സുഹൃത്തിനെ തിരയുകയാണ്. നിന്നെപ്പോലെ സുന്ദരമായ ഒരു മൃഗത്തെ തന്റെ സുഹൃത്താക്കാൻ അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. എന്റെ കൂടെ വരൂ."
അറിവില്ലാത്ത ആ മാൻ കുട്ടി ചാണക്യനെ വിശ്വസിച്ച് സിംഹത്തിന്റെ ഗുഹയിലേക്ക് വന്നു. ഗുഹയ്ക്കുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന കബിലൻ മാനെ വേഗത്തിൽ പിടികൂടി.
ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ നേരത്ത് ചാണക്യന് ഒരു അത്യാഗ്രഹം തോന്നി. "രാജാവേ, എനിക്ക് നല്ല തളർച്ചയുണ്ട്. നിങ്ങൾ ഒന്ന് ഉറങ്ങിക്കോളൂ, ഞാൻ ഈ ഭക്ഷണം കാവൽ നിൽക്കാം. പക്ഷേ ഒരു കാര്യമുണ്ട്, ഞാൻ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ ഭക്ഷണം കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ നിങ്ങളെ ശകാരിക്കും!" ചാണക്യൻ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി.
കബിലൻ ഉറങ്ങാൻ പോയി. എന്നാൽ ചാണക്യന് വിശപ്പ് സഹിക്കാനായില്ല. അവൻ മാന്റെ പ്രധാന ഭാഗങ്ങൾ തിന്നുതീർത്തു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് ഉണർന്ന കബിലൻ ഭക്ഷണത്തിൽ വലിയ മാറ്റം കണ്ടു പരിഭ്രമിച്ചു.
"ചാണക്യൻ! എന്താണ് സംഭവിച്ചത്? ഭക്ഷണം എവിടെപ്പോയി?" കബിലൻ ഗർജ്ജിച്ചു.
ചാണക്യൻ ഒട്ടും പേടിക്കാതെ പറഞ്ഞു, "രാജാവേ, ഈ മാന് ബുദ്ധിയില്ലായിരുന്നു എന്നതാണ് സത്യം. ബുദ്ധിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരു കുറുക്കന്റെ കൂടെ വന്ന് സിംഹത്തിന്റെ ഗുഹയിൽ സുഹൃത്താകാൻ ഇത് വരുമോ? ബുദ്ധിയില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ് ഇത് വന്നത്!"
കബിലൻ ആ ബുദ്ധിയിൽ അത്ഭുതപ്പെട്ടു. കരുത്തിനേക്കാൾ വലിയതാണ് ബുദ്ധിയെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.
