ஒரு அடர்ந்த காட்டில் கரிகாலன் என்ற சிங்கம் வாழ்ந்து வந்தது. அது மிகவும் வலிமையானது, ஆனால் மிகவும் சோம்பேறித்தனமானது. வேட்டையாடத் தேவையான ஆற்றலைச் செலவிட விரும்பாத கரிகாலன், எப்போதும் தனது நண்பனான சினேகிதா என்ற நரியையே நம்பி இருந்தது. சினேகிதா தான் வேட்டையாடி கொண்டு வரும் மிச்சங்களைச் சாப்பிட்டு உயிர் வாழ்ந்து வந்தது.
ஒரு நாள், கரிகாலன் கடும் பசியால் துடித்தது. ஆனால், வெயிலில் ஓடி வேட்டையாட அதற்குச் சோம்பேறித்தனமாக இருந்தது. "சினேகிதா, எனக்குப் பசிக்கிறது, ஆனால் வேட்டையாடப் போகும் தைரியம் இல்லை. நாம் என்ன செய்வது?" என்று கேட்டது.
சினேகிதா ஒரு தந்திரம் யோசித்தது. "அரசே, நீங்கள் ஏன் கஷ்டப்பட வேண்டும்? இந்த காட்டில் சில விலங்குகள் மிகவும் அப்பாவியானவை. நான் ஒரு விலங்கை உங்கள் குகைக்கு அருகிலேயே அழைத்து வருகிறேன். நீங்கள் காத்திருந்து அதைச் சுலபமாகப் பிடிக்கலாம்," என்று கூறியது.
சிறிது தூரம் சென்ற சினேகிதா, புல்வெளியில் மேய்ந்து கொண்டிருந்த ஒரு மான் குட்டியைக் கண்டது. சினேகிதா அந்த மானிடம் மெதுவாகச் சென்று, "அன்பான மானே! காட்டின் ராஜா கரிகாலன் மிகவும் கருணையுள்ளவர். அவர் தனக்கு ஒரு புதிய நண்பனைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார். உன்னைப் போன்ற ஒரு அழகான விலங்கை அவர் நண்பராகக் கொள்ள விரும்புகிறார். என்னுடன் வா," என்று மிக இனிமையாகப் பேசியது.
அப்பாவித்தனமான அந்த மான், சிங்கத்தின் கருணையை நம்பி சினேகிதாவைத் தொடர்ந்து குகைக்கு வந்தது. குகை வாசலில் மறைந்திருந்த கரிகாலன், மான் உள்ளே வந்ததும் மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்து அதைத் தாக்கியது. மான் இறந்துவிட்டது.
சிங்கம் பசியுடன் இருந்தது, ஆனால் சினேகிதாவுக்கு ஒரு பேராசை பிறந்தது. "அரசே, நான் மிகவும் களைப்பாக இருக்கிறேன். நீங்கள் இந்த மான் இறைச்சியைச் சாப்பிடும் வரை நான் இங்கே காவல் காக்கிறேன். ஆனால், ஒரு நிபந்தனை! நான் தூக்கத்திலிருந்து எழுந்து வரும்போது இறைச்சி அப்படியே இருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால், உங்களை நான் விடமாட்டேன்!" என்று ஒரு பொய்யான மிரட்டலை விடுத்தது.
சிங்கம் தூங்கச் சென்றது. ஆனால் சினேகிதாவால் பசியைத் தாங்க முடியவில்லை. அது மானின் மிக முக்கியமான பகுதியைக் கொறித்துத் தின்றது. சிறிது நேரம் கழித்து எழுந்த சிங்கம், இறைச்சியில் ஒரு பெரிய பகுதி காணாமல் போனதைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்தது.
"சினேகிதா! என்ன நடந்தது? இறைச்சி ஏன் இப்படிச் சிதைந்து போயிருக்கிறது?" என்று கரிகாலன் கர்ஜித்தது.
சினேகிதா பயப்படாமல், மிக நிதானமாகச் சிரித்தது. "அரசே, நீங்கள் எவ்வளவு பெரிய முட்டாள்! இந்த மானுக்கு அறிவே இல்லை என்றால் எப்படி? அறிவே இல்லாத ஒரு விலங்கு, உங்களைப் போன்ற ஒரு வலிமையான வேட்டைக்காரனிடம் நண்பனாக வர எப்படித் துணிந்து வந்தது? இதற்குத் தெரியாதது ஒன்றே ஒன்றுதான்—அறிவே இல்லை என்பது!" என்று சாது롭게 சொன்னது.
சிங்கம் அந்த நரியின் தந்திரத்தைப் பார்த்து வியந்தது. அதன் தந்திரத்தால் தான் இவ்வளவு பெரிய ஆபத்து தப்பியது என்பதை உணர்ந்தது. வலிமையை விட புத்திசாலித்தனம் சிறந்தது என்பதை அந்த காடு உணர்ந்தது.
