പച്ചപ്പാർന്ന ഒരു വലിയ കാട്ടിൽ ചിനു എന്ന് പേരുള്ള ഒരു മുയൽ ജീവിച്ചിരുന്നു. ചിനുവിന് ഒരുപാട് കൂട്ടുകാരുണ്ടായിരുന്നു, അതുകൊണ്ട് അവന് വലിയ അഭിമാനമായിരുന്നു. കുരങ്ങനും കരടിയും ആനയുമൊക്കെ ചിനുവിന്റെ കൂട്ടുകാരായിരുന്നു. 'ഇത്രയും വലിയ കൂട്ടുകാരുണ്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് എന്ത് അപകടം വരാനാണ്!' എന്ന് ചിനു എപ്പോഴും കരുതിയിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം, കാട്ടിലെ ചെടികൾക്കിടയിൽ ഭക്ഷണം തിരയുന്നതിനിടയിൽ ഒരു വേട്ടനായ ചിനുവിനെ കണ്ടുപിടിച്ചു. നായ ഭയങ്കരമായി കുരച്ചുകൊണ്ട് ചിനുവിനെ പിടിക്കാൻ ഓടിത്തുടങ്ങി. പേടിച്ചുപോയ ചിനു ജീവനും കൊണ്ട് ഓടി.
ആദ്യം അവൻ മരത്തിൽ ഇരുന്നിരുന്ന കുരങ്ങനോട് സഹായം അഭ്യർത്ഥിച്ചു. "കുരങ്ങാ, എന്നെ ഒന്ന് രക്ഷിക്കൂ! ഒരു നായ എന്നെ പിടിക്കാൻ വരുന്നു!" ചിനു നിലവിളിച്ചു. കുരങ്ങൻ പറഞ്ഞു, "അയ്യോ ചിനു, ഞാൻ ഇപ്പോൾ പഴം പറിക്കുകയാണ്. എനിക്ക് നിന്നെ സഹായിക്കാൻ കഴിയില്ല. നീ ആ വലിയ കരടിയോട് സഹായം ചോദിക്കൂ."
ചിനു കരടിയുടെ അടുത്തെത്തി കരഞ്ഞു പറഞ്ഞു, "കരടിയേ, എന്നെ രക്ഷിക്കൂ! നായ എന്നെ പിന്തുടരുന്നു!" കരടി മടിയോടെ പറഞ്ഞു, "എനിക്ക് ഇപ്പോൾ നല്ല ഉറക്കം വരുന്നു, എനിക്ക് ഓടി വരാൻ കഴിയില്ല. നീ ആനയുടെ അടുത്ത് പോയി നോക്കൂ."
ചിനു ആനയുടെ അടുത്തെത്തിയെങ്കിലും, ആന പറഞ്ഞു, "എനിക്ക് ഇപ്പോൾ നല്ല ക്ഷീണമുണ്ട്, എനിക്ക് നിന്നെ സഹായിക്കാൻ കഴിയില്ല. വേറെ ആരെയെങ്കിലും നോക്കൂ."
ആരും സഹായിക്കാത്തതുകൊണ്ട് ചിനു തളർന്നുപോയി. നായ വളരെ അടുത്തെത്തിക്കഴിഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന്, ഒരു ചെറിയ കുറ്റിക്കാടിനുള്ളിൽ നിന്ന് 'പിപ്പ്' എന്ന ചെറിയ എലി വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, "ചിനു! പേടിക്കണ്ട! ആ മരത്തിന്റെ വേരിന് താഴെ ഒരു ചെറിയ മാളമുണ്ട്, വേഗം അതിനുള്ളിലേക്ക് കയറൂ!"
ചിനു വേഗത്തിൽ ആ ചെറിയ മാളത്തിനുള്ളിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. നായ അവിടെ വന്ന് നോക്കിയെങ്കിലും ആ ചെറിയ മാളത്തിനുള്ളിൽ കയറാൻ പറ്റിയില്ല. നായ അവിടെ നിന്നും പോയപ്പോൾ ചിനു പുറത്തേക്ക് വന്നു. ചിനു പിപ്പിനോട് പറഞ്ഞു, "നന്ദി പിപ്പ്! വലിയ കൂട്ടുകാരുണ്ടായിട്ടും ആരും എന്നെ സഹായിച്ചില്ല, പക്ഷേ നീയാണ് എന്റെ ജീവൻ രക്ഷിച്ചത്."
പിപ്പ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "കൂട്ടുകാരൻ എന്ന് പറയുന്നത് വലിപ്പത്തിലല്ല, അവർ നമ്മളെ സഹായിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതിലാണ്!"
Moral
വലിപ്പത്തിലല്ല, പ്രതിസന്ധിയിൽ സഹായിക്കുന്നതിലാണ് യഥാർത്ഥ സൗഹൃദം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്.