പച്ചപ്പാർന്ന പുൽമേടുകൾ നിറഞ്ഞ ഒരു മനോഹരമായ ഗ്രാമത്തിൽ മണി എന്നൊരു കുഞ്ഞാട് താമസിച്ചിരുന്നു. എല്ലാ ദിവസവും ഇടയൻ കൂട്ടി കൊണ്ടുപോകുന്ന ഇടതൂർന്ന പുൽമേട്ടിലാണ് മണിയും കൂട്ടുകാരും പുല്ല് മേയാറുള്ളത്. ഒരു ദിവസം, മണി ഒരു മനോഹരമായ ചിത്രശലഭത്തിന് പിന്നാലെ പോയി, അറിയാതെ തന്നെ കൂട്ടത്തിൽ നിന്നും മാറി കാടിനുള്ളിലേക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് പോയി.
പെട്ടെന്ന്, ഒരു വിശന്നു വലഞ്ഞ ചെന്നായ മണിയുടെ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. "ഇന്ന് എനിക്കൊരു നല്ല വിരുന്ന് കിട്ടിയിരിക്കുന്നു!" എന്ന് പറഞ്ഞ് ചെന്നായ മണിയെ വളഞ്ഞു.
മണിക്ക് പേടിയായെങ്കിലും, അത് തന്റെ ബുദ്ധി ഉപയോഗിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. "ചെന്നായേ, എന്നെ ഇപ്പോൾ തിന്നരുത്. ഞാൻ ഇപ്പോൾ വളരെ മെലിഞ്ഞതാണ്. കുറച്ചു നേരം കൂടി ഞാൻ പുല്ല് തിന്നട്ടെ, ഞാൻ നല്ല തടിയനായി വന്നാൽ നിനക്ക് കൂടുതൽ രുചിയായിരിക്കും," എന്ന് മണി പറഞ്ഞു.
ചെന്നായ അത് സമ്മതിച്ചു. കുറച്ചു സമയത്തിന് ശേഷം ചെന്നായ വീണ്ടും വന്നു. "ഇപ്പോൾ നീ തയ്യാറാണോ?" എന്ന് ചോദിച്ചു. മണി പറഞ്ഞു, "ഇല്ല, ഞാൻ കഴിച്ച പുല്ല് ഇതുവരെ വയറ്റിൽ ശരിയായി ദഹിച്ചിട്ടില്ല. ഞാൻ കുറച്ചു നേരം ചാടിക്കളിച്ചാൽ ഭക്ഷണം വേഗത്തിൽ ദഹിക്കും, ഞാൻ കൂടുതൽ തടിയനാകും."
ചെന്നായയ്ക്ക് അത്ഭുതമായി. മണി തുടർന്നു, "എനിക്ക് തനിയെ നൃത്തം ചെയ്യാൻ അറിയില്ല. നിങ്ങൾ ഉറക്കെ പാടിയാൽ ആ താളത്തിനനുസരിച്ച് എനിക്ക് നൃത്തം ചെയ്യാൻ കഴിയും. അപ്പോൾ ഞാൻ വേഗം തടിയനാകും."
വിശപ്പടക്കാൻ വേണ്ടി ചെന്നായ ഉച്ചത്തിൽ ഓലയടിച്ചു പാടാൻ തുടങ്ങി. ആ ശബ്ദം കേട്ട് ഇടയൻ ഓടിവരികയും ചെന്നായയെ ഓടിക്കുകയും ചെയ്തു. മണിയെ രക്ഷിച്ചതിൽ കുഞ്ഞാട് സന്തോഷിച്ചു.
