பசுமையான புல்வெளிகள் நிறைந்த ஒரு அழகான கிராமத்தில், மணி என்ற ஒரு குட்டி ஆடு வாழ்ந்து வந்தது. மணியும் அதன் நண்பர்களும் தினமும் மேய்ப்பவர் கூட்டிச் செல்லும் காட்டில் புல் மேயும். ஒரு நாள், ஒரு அழகான வண்ணத்துப் பூச்சியைப் பின்தொடர்ந்து சென்ற மணி, மெல்ல மெல்லத் தன் மந்தையை விட்டுத் தனியாகக் காட்டிற்குள் சென்றுவிட்டது.
அப்போது, புதர்களுக்குப் பின்னால் மறைந்திருந்த ஒரு பசியுள்ள ஓநாய் மணியைக் கண்டது. ஓநாய் மெதுவாக மணியின் அருகில் வந்து, "இன்று எனக்கு ஒரு சுவையான விருந்து கிடைத்துவிட்டது!" என்று கர்ஜித்தது.
மணி பயந்து நடுங்கியது, ஆனால் உடனே தன் புத்திசாலித்தனத்தைப் பயன்படுத்த முடிவு செய்தது. "ஓநாயே, நீங்கள் என்னைச் சாப்பிடலாம். ஆனால் இப்போது நான் மிகவும் மெலிதாக இருக்கிறேன். நான் இன்னும் நிறைய புற்களைச் சாப்பிட்டுப் பருமனாக மாறினால், நீங்கள் என்னைச் சாப்பிடும்போது உங்களுக்கு அதிகத் திருப்தியாக இருக்கும்" என்று மிகவும் பணிவாகச் சொன்னது.
ஓநாய் யோசித்தது. "சரி, நீ பருமனாவதற்கு நான் காத்திருக்கிறேன்" என்று ஒப்புக்கொண்டது.
சிறிது நேரம் கழித்து, ஓநாய் மீண்டும் வந்தது. "இப்போது நீ தயாராகிவிட்டாயா?" என்று கேட்டது. மணி, "இல்லை நண்பரே, நான் சாப்பிட்ட புற்கள் இன்னும் என் வயிற்றுக்குள் சரியாகச் செரிக்கவில்லை. நான் இப்போது துள்ளிக் குதித்து ஆடிக்கொண்டே இருந்தால், உணவு சீக்கிரம் செரிந்து நான் இன்னும் பருமனாவேன்" என்று கூறியது.
ஓநாய் குழப்பத்துடன், "அப்படியென்றால் நீ எப்படி ஆடுவாய்?" என்று கேட்டது. மணி, "எனக்குத் தனியாக ஆடுவது சரியாக வராது. நீங்கள் ஒரு சத்தமான பாடலை இசைத்தால், அந்தத் தாளத்திற்கு ஏற்ப நான் ஆடுவேன். அப்போதுதான் என் உடல் விரைவாகப் பருமனாகும்" என்று தந்திரமாகச் சொன்னது.
பசியால் வாடிய ஓநாய், மணியின் பேச்சை நம்பி, தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி சத்தமாக ஊளையிடத் தொடங்கியது. ஓநாயின் பயங்கரமான சத்தம் காடு முழுவதும் எதிரொலித்தது.
அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்ட மேய்ப்பவர், ஏதோ ஆபத்து என்று உணர்ந்து தனது தடியுடன் வேகமாக ஓடி வந்தார். ஓநாயைப் பார்த்ததும் அது பயந்து ஓடிவிட்டது. மேய்ப்பவர் மணியைக் கட்டிப்பிடித்துக் காப்பாற்றினார். மணி தன் புத்திசாலித்தனத்தால் உயிரைக் காப்பாற்றியதை எண்ணி மகிழ்ந்தது.
பாடம்
ஆபத்தான நேரத்தில் பயப்படாமல் புத்திசாலித்தனமாகச் செயல்பட்டால் எதையும் வெல்லலாம்.
