മണിയും സോമുവും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു. അവർ ഒരു ദിവസം കാട്ടിലൂടെ നടക്കുകയായിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരു വലിയ കരടി അവരെ ലക്ഷ്യമാക്കി വരുന്നത് കണ്ടു അവർ ഭയന്നുപോയി.
ഭയന്നുപോയ സോമു, മണിയെ സഹായിക്കാൻ ശ്രമിക്കാതെ വേഗത്തിൽ അടുത്തുള്ള ഒരു മരത്തിൽ കയറി ഇരുന്നു. മണിക്ക് മരം കയറാൻ അറിയില്ലായിരുന്നു. അവൻ സോമുവിനെ വിളിച്ചെങ്കിലും സോമു പേടിച്ച് മരത്തിന്റെ മുകളിൽ ഇരുന്നു. മണി തനിയെ താഴെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ട് അവൻ പരിഭ്രമിച്ചു. എന്നാൽ പെട്ടെന്ന് അവന് ഒരു ബുദ്ധി തോന്നി. കരടികൾ ചത്ത ജീവികളെ തൊടാറില്ലെന്ന് അവൻ കേട്ടിരുന്നു.
അവൻ ഉടനെ ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ച് നിലത്ത് മരിച്ചതുപോലെ കിടന്നു. കരടി പതുക്കെ മണിയുടെ അടുത്തെത്തി. കരടിയുടെ ശ്വാസം മണിയുടെ ചെവിയിൽ തട്ടുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞു. കരടി അവനെ ഒന്ന് മണപ്പിച്ചു നോക്കി, അവൻ അനങ്ങാതെ കിടന്നതുകൊണ്ട് അവൻ മരിച്ചു എന്ന് കരുതി കരടി അവിടെ നിന്നും പോയി.
കരടി പോയതിനുശേഷം സോമു മരത്തിൽ നിന്നും താഴെ ഇറങ്ങി വന്നു. അവൻ പരിഹാസത്തോടെ മണിയോട് ചോദിച്ചു, "കരടി നിന്റെ ചെവിയിൽ എന്താണ് പറഞ്ഞത്?"
മണി പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് സോമുവിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു, "കരടി ഒരു രഹസ്യം പറഞ്ഞുതന്നു. അപകടം വരുമ്പോൾ കൂടെ നിൽക്കാതെ ഓടിപ്പോകുന്ന കൂട്ടുകാരനെ ഒരിക്കലും വിശ്വസിക്കരുത് എന്ന്!" ഇത് കേട്ടപ്പോൾ സോമു നാണക്കേട് കൊണ്ട് തലതാഴ്ത്തി നിന്നു.
Moral
ആപത്തിൽ സഹായിക്കുന്നവനാണ് യഥാർത്ഥ സുഹൃത്ത്.
