அடர்ந்த பச்சைப்பசேல் என்ற ஒரு காட்டின் வழியாக மணி மற்றும் சோமு ஆகிய இரு நண்பர்கள் மகிழ்ச்சியாக நடந்து சென்று கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் இருவரும் சிறுவயது முதலே சிறந்த நண்பர்கள். ஒரு நாள், காட்டின் அழகை ரசித்தபடி நடக்கும்போது, திடீரென்று புதர்களுக்குப் பின்னால் ஒரு சலசலப்பு கேட்டது.
அவர்கள் பயத்துடன் பார்த்தபோது, ஒரு பெரிய கருப்பு கரடி ஆக்ரோஷமாக அவர்களை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தது. அந்தத் தருணத்தில் மணி பயத்தில் உறைந்து போனான். ஆனால் சோமு, தன் நண்பனைப் பற்றிய கவலையே இல்லாமல், மின்னல் வேகத்தில் அருகில் இருந்த ஒரு உயரமான ஆலமரத்தில் ஏறித் தஞ்சம் புகுந்தான்.
மணிக்கு மரம் ஏறத் தெரியாது. அவன் திகைத்து நின்றான். 'சோமு, என்னை விட்டுட்டுப் போகாதே!' என்று கத்தினான், ஆனால் சோமு மரத்தின் உச்சியில் அமர்ந்து பயந்து நடுங்கிக் கொண்டிருந்தான். மணி ஒரு நிமிடம் பயத்தில் நடுங்கினான், பிறகு நிதானமாக யோசித்தான். அவனுக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது. கரடிகள் செத்த விலங்குகளைத் தொடாது என்று அவன் கேள்விப்பட்டிருந்தான்.
உடனே மணி மூச்சைப் பிடித்துக்கொண்டு, தரையில் அப்படியே சடாரென்று விழுந்து கிடந்தான். அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டு, உயிரற்றது போலப் படுத்திருந்தான். கரடி மெதுவாக மணியின் அருகில் வந்தது. மணியின் காதுகளுக்கு அருகில் கரடியின் மூச்சுக்காற்று உணரப்பட்டது. கரடி அவனை மோப்பம் பிடித்தது, அவன் உடல் அசையாமல் இருந்ததைக் கண்டு, அவன் இறந்துவிட்டான் என்று நினைத்துவிட்டு மெதுவாக அங்கிருந்து நகர்ந்து சென்றது.
கரடி மறைந்ததும், சோமு மரத்திலிருந்து மெதுவாகக் கீழே இறங்கி வந்தான். அவன் முகத்தில் இருந்த பயம் மறைந்து, ஒருவிதத் தந்திரமான சிரிப்பு வந்தது. அவன் மணியிடம் வந்து, "ஏய் மணி, பயந்துட்டியா? கரடி உன் காதுக்கு அருகில் வந்து என்ன ரகசியம் சொன்னது தெரியுமா?" என்று கேலியாகக் கேட்டான்.
மணி மெதுவாக எழுந்து தூசியைத் தட்டிவிட்டு, சோமுவின் கண்களை நேராகப் பார்த்தான். "கரடி என் காதில் ஒரு முக்கியமான ரகசியத்தைச் சொன்னது," என்றான் அமைதியாக. "அது என்ன சொன்னது?" என்று சோமு ஆர்வமாகக் கேட்டான். "ஆபத்து வரும்போது உன்னை விட்டுவிட்டு ஓடும் சுயநலமான நண்பனை ஒருபோதும் நம்பாதே என்று கரடி சொன்னது," என்று மணி கூறினான். சோமு தன் தவறை உணர்ந்து வெட்கத்துடன் தலைகுனிந்தான்.
