ശാന്തമായ ഒരു ഫാം വീട്ടിൽ മണി എന്ന പേരുള്ള ഒരു മിടുക്കൻ പൂവൻകോഴി താമസിച്ചിരുന്നു. മറ്റുള്ള കോഴികളേക്കാൾ ജിജ്ഞാസയുള്ളവനായിരുന്നു മണി.
ഒരു ദിവസം രാവിലെ പുല്ലുകൾക്കിടയിൽ ധാന്യം തിരയുന്നതിനിടയിൽ, മണി തിളങ്ങുന്ന ഒരു നീലക്കല്ല് കണ്ടുപിടിച്ചു. അതിന്റെ ഭംഗിയിൽ ആകൃഷ്ടനായ മണി, അത് തന്റെ കൂട്ടുകാരെ കാണിക്കാൻ ഓടിപ്പോയി. "നോക്കൂ, ഞാൻ എത്ര മനോഹരമായ ഒരു വസ്തു കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു!" എന്ന് അവൻ അഭിമാനത്തോടെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
അപ്പോൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു വയസ്സായ കോഴി മണിയുടെ അടുക്കൽ വന്നു. "മണി, അത് കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയുണ്ട്, പക്ഷേ അത് നമ്മുടേതല്ല. അത് മനുഷ്യരുടെ വിലയേറിയ ആഭരണമാണ്. അത് നമ്മുടെ കയ്യിൽ ഇരിക്കുന്നത് നമുക്ക് സന്തോഷം തരികയില്ല, പകരം അത് നഷ്ടപ്പെട്ട മനുഷ്യർക്ക് വലിയ വിഷമമുണ്ടാക്കും," എന്ന് ആ വൃദ്ധൻ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.
ആദ്യം മണിക്ക് അത് മനസ്സിലായില്ല. എന്നാൽ അല്പസമയത്തിന് ശേഷം, ഫാം വീട്ടിൽ വലിയ ബഹളവും പരിഭ്രാന്തിയും ഉണ്ടാവുന്നത് അവൻ കണ്ടു. വീട്ടുടമസ്ഥൻ വളരെ വിഷമത്തോടെ, "എന്റെ ഭാര്യയുടെ പ്രിയപ്പെട്ട നീലക്കല്ല് കാണാതായിരിക്കുന്നു!" എന്ന് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. മനുഷ്യരുടെ ആ സങ്കടം കണ്ടപ്പോൾ, താൻ കയ്യിൽ വെച്ചിരിക്കുന്ന വസ്തു മറ്റുള്ളവർക്ക് എത്ര വലിയ ദുഃഖമാണ് നൽകുന്നതെന്ന് മണി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
വൃദ്ധനായ കോഴി പറഞ്ഞത് ശരിയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ മണി, ആ കല്ല് തന്റെ കൊക്കിൽ എടുത്തുപിടിച്ച് മനുഷ്യർക്ക് എളുപ്പത്തിൽ കാണാൻ കഴിയുന്ന പാതയുടെ നടുവിൽ വെച്ചു.
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഉടമസ്ഥൻ ആ കല്ല് കണ്ടെത്തി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് വിരിഞ്ഞ ആ വലിയ പുഞ്ചിരി കണ്ടപ്പോൾ മണിക്ക് വലിയ സംതൃപ്തി തോന്നി. മറ്റുള്ളവരുടെ സന്തോഷമാണ് സ്വന്തം കയ്യിലുള്ള അനാവശ്യ വസ്തുക്കളേക്കാൾ വലുതെന്ന് മണി അന്ന് പഠിച്ചു.
Moral
മറ്റുള്ളവർക്ക് സങ്കടം നൽകുന്ന വസ്തുക്കളേക്കാൾ, സമാധാനപരമായ ജീവിതമാണ് യഥാർത്ഥ സന്തോഷം നൽകുന്നത്.