ஒரு அழகான பண்ணை வீட்டில், மணி என்ற ஒரு சுறுசுறுப்பான சேவல் வாழ்ந்து வந்தது. மணி எப்போதும் மற்ற சேவல்களை விட சற்று வித்தியாசமானவன்; எதையும் கூர்ந்து கவனிக்கும் குணம் அவனுக்கு உண்டு.
ஒரு காலை வேளையில், பண்ணையின் புல்வெளியில் தானியங்களைத் தேடிக்கொண்டிருந்த மணி, திடீரென ஒரு மின்னும் பொருளைக் கண்டான். அது ஒரு விலைமதிப்பற்ற நீல நிறக் கல்! அதன் ஒளி பட்டவுடன் மணி ஆச்சரியத்தில் உறைந்து போனான். அந்தப் பொருளின் அழகில் மயங்கிய மணி, அதைத் தன் அலகால் கவ்விக்கொண்டு மற்ற சேவல்களிடம் பெருமையுடன் காட்டினான். "பாருங்கள்! நான் எவ்வளவு அழகான பொருளைக் கண்டுபிடித்திருக்கிறேன்!" என்று கத்தினான்.
அப்போது அங்கிருந்த ஒரு வயதான, அனுபவமுள்ள சேவல் மெதுவாக மணியிடம் வந்தது. "மணி, இது பார்ப்பதற்கு அழகாக இருக்கலாம், ஆனால் இது நம்முடையது அல்ல. இது மனிதர்களின் விலையுயர்ந்த ஆபரணம். இது நம்மிடம் இருந்தால் நமக்குக் கிடைத்த மகிழ்ச்சி நிலைக்காது. மாறாக, இது காணாமல் போன மனிதர்களுக்குப் பெரிய கவலையைத் தரும்" என்று எச்சரித்தது.
மணிக்கு முதலில் அது புரியவில்லை. ஆனால் சிறிது நேரத்தில், பண்ணை வீட்டின் கதவுகள் வேகமாகத் திறக்கப்படுவதையும், மனிதர்கள் பதற்றத்துடன் ஓடி வருவதையும் பார்த்தான். பண்ணையின் உரிமையாளர் மிகுந்த வருத்தத்துடன், "என் மனைவி மிகவும் நேசித்த அந்த நீலக் கல் காணவில்லை!" என்று கத்திக்கொண்டிருந்தார். அவர் முகத்தில் இருந்த அந்தத் துயரத்தைக் கண்ட மணி, தான் வைத்திருந்த அந்தப் பொருள் எவ்வளவு பெரிய குழப்பத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது என்பதை உணர்ந்தான்.
வயதான சேவல் சொன்னது போலவே, அந்தப் பொருள் ஒருவருக்குப் பெருமையைத் தருவதை விட, மற்றவருக்குத் துன்பத்தையே தந்தது. உடனே மணி, அந்த நீலக் கல்லைத் தன் அலகால் எடுத்துக்கொண்டு, மனிதர்கள் எளிதாகப் பார்க்கும் வகையில் நடைபாதையின் நடுவில் வைத்தான்.
சிறிது நேரத்தில் உரிமையாளர் அந்தப் பொருளைக் கண்டெடுத்தார். அவர் முகத்தில் மலர்ந்த அந்தப் புன்னகையைப் பார்த்தபோது, மணி தன் மனதிற்குள் ஒரு நிம்மதியை உணர்ந்தான். தான் கண்ட அந்தப் பொருளை விட, மற்றவர்களின் மகிழ்ச்சியே சிறந்தது என்பதை மணி அன்று கற்றுக்கொண்டான்.
பாடம்
மற்றவர்களுக்குத் துன்பம் தரும் பொருளை விட, நமக்குத் தேவையான எளிமையான வாழ்வே உண்மையான மகிழ்ச்சியைத் தரும்.
