പച്ചപ്പാർന്ന ഒരു വലിയ കാട്ടിൽ ഗജു എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ആന ജീവിച്ചിരുന്നു. ഗജു വളരെ ദയയുള്ള ഒരു മൃഗമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഒരു ദിവസം ഗജുവിന് കഠിനമായ പനി ബാധിച്ചു. കാലുകൾക്ക് ബലമില്ലാതായതിനാൽ കാട്ടിലൂടെ നടന്ന് ഭക്ഷണം തേടാൻ ഗജുവിന് കഴിഞ്ഞില്ല.
വിശപ്പും വേദനയും സഹിക്കാനാവാതെ ഗജു ഒരു വലിയ പേരാൽ മരത്തിന്റെ തണലിൽ കിടന്നു. വഴിപോക്കരായ മറ്റ് മൃഗങ്ങളെ കണ്ടപ്പോൾ ഗജു പതുക്കെ പറഞ്ഞു, "സുഹൃത്തുക്കളേ, എനിക്ക് ഒട്ടും വയ്യ. എനിക്ക് കുറച്ച് പഴങ്ങളും വെള്ളവും തരാൻ കഴിയുമോ?"
എന്നാൽ മുയലുകളും മാനിനും മറ്റ് മൃഗങ്ങൾക്കും ഗജുവിനെ സഹായിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് തോന്നി. "ഗജു, നീ ഇത്ര വലുതാണല്ലോ! നിനക്ക് വേണ്ട ഭക്ഷണം ഞങ്ങൾക്ക് എത്തിച്ചുതരാൻ കഴിയില്ല," എന്ന് പറഞ്ഞ് അവർ അവിടെനിന്നും പോയി.
മരത്തിന്റെ മുകളിൽ ഇരുന്നിരുന്ന ചിന്തു എന്ന കുട്ടി കുരങ്ങൻ ഇതുകണ്ട് സങ്കടപ്പെട്ടു. "ഗജു ഇത്ര വലിയ മൃഗമാണെങ്കിലും ഇപ്പോൾ വലിയ വിഷമത്തിലാണല്ലോ," എന്ന് ചിന്തു ചിന്തിച്ചു. ചിന്തുവിന്റെ കയ്യിൽ കുറച്ച് പഴങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ താഴെ ഇറങ്ങി വന്ന് ആ പഴങ്ങൾ ഗജുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് വെച്ചു. ഒരു വലിയ ഇലയിൽ കുറച്ച് വെള്ളവും കൊണ്ടുവന്ന് ഗജുവിന് നൽകി.
ദിവസവും ചിന്തു തന്റെ ഭക്ഷണത്തിൽ നിന്ന് കുറച്ച് ഭാഗം ഗജുവിന് നൽകി. ചിന്തുവിന്റെ സ്നേഹവും പരിചരണവും കാരണം കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഗജുവിന് സുഖമായി. ഗജു വീണ്ടും നടക്കാൻ പ്രാപ്തനായി.
ഗജു ചിന്തുവിനോട് നന്ദിയോടെ പറഞ്ഞു, "ചിന്തു, എല്ലാവരും എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ നീ മാത്രം എന്റെ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. നീ എന്റെ നല്ല സുഹൃത്താണ്."
അന്ന് മുതൽ ഗജുവും ചിന്തുവും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായി മാറി. ഗജു ചിന്തുവിനെ തന്റെ പുറത്ത് ഇരുത്തി കാട് മുഴുവൻ കറന്നു നടന്നു. ചിന്തുവിന് പഴങ്ങൾ വേണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ ഗജു തന്റെ തുമ്പിക്കൈ കൊണ്ട് അത് പറിച്ചു നൽകും. ആരെങ്കിലും ചിന്തുവിനെ ഉപദ്രവിക്കാൻ വന്നാൽ ഗജു അവരെ തടയും. ചെറിയൊരു സഹായം പോലും എത്ര വലിയ സൗഹൃദങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുമെന്ന് ആ കാട് കണ്ടു.
Moral
നമ്മൾ ചെയ്യുന്ന ചെറിയ സഹായങ്ങൾ പോലും വലിയ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കും.
