ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ലിയോ എന്നൊരു യുവ കവി ഉണ്ടായിരുന്നു. പുരാതന ഗ്രന്ഥങ്ങൾ വായിക്കാൻ അവന് വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു, പക്ഷേ അവ വായിക്കുമ്പോൾ അവൻ ഒരു തെറ്റ് വരുത്തിയിരുന്നു. വരികൾ വേഗത്തിൽ വായിച്ചുപോകുമെങ്കിലും, അവയുടെ ആഴത്തിലുള്ള അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കാൻ അവൻ ശ്രമിക്കാറില്ലായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ഒരു പ്രശസ്തമായ കാവ്യം വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ലിയോ ഒരു വരി കണ്ട് അമ്പരന്നുപോയി. 'സ്ത്രീകൾ ആ രാജകുമാരനെ താമരക്കണ്ണുകളാൽ നോക്കി' എന്നതായിരുന്നു ആ വരി. ലിയോ ചിന്തിച്ചു, 'ഇത് തെറ്റാണ്! സാധാരണയായി സ്ത്രീകളുടെ കണ്ണുകളെയാണ് താമരയുമായി ഉപമിക്കാറുള്ളത്. ഇവിടെ പുരുഷന്റെ കണ്ണുകളെ അങ്ങനെ പറയുന്നത് തെറ്റല്ലേ?' ഈ സംശയം അവനെ വല്ലാതെ അലട്ടി.
അവസാനം അവൻ ഗ്രാമത്തിലെ ജ്ഞാനിയായ വൃദ്ധനെ കാണാൻ പോയി. തന്റെ സംശയം അവൻ പറഞ്ഞു: 'അല്ലയോ മുത്തശ്ശാ, ആ വലിയ കവി ഒരു തെറ്റ് ചെയ്തിരിക്കുന്നു. ഒരു പുരുഷന്റെ കണ്ണുകളെ താമര എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് ശരിയല്ലല്ലോ?'
വൃദ്ധൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, 'മകനേ, നീ ആ വരിയുടെ ഘടന ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ല. കവി രാജകുമാരന്റെ കണ്ണുകളെ താമര എന്ന് വിളിച്ചതല്ല. മറിച്ച്, സ്ത്രീകൾ അദ്ദേഹത്തെ എങ്ങനെ നോക്കി എന്നാണ് വിവരിക്കുന്നത്. അവർ തങ്ങളുടെ കണ്ണുകളുടെ വശത്തുകൂടി, അതായത് കണ്ണ് പകുതി അടച്ച് നോക്കി എന്നാണ് ആ വരി അർത്ഥമാക്കുന്നത്. അത് ആ വരിക്ക് കൂടുതൽ ഭംഗി നൽകുന്നു.'
ലിയോയ്ക്ക് തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലായി. ഒരു ചെറിയ കാര്യത്തെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിൽ ചിന്തിക്കാതെ തന്നെ ഞാൻ തെറ്റായ നിഗമനത്തിൽ എത്തിയല്ലോ എന്ന് അവൻ ഖേദിച്ചു. 'മുത്തശ്ശാ, ഞാൻ വരികൾ മാത്രം വായിച്ചു, അതിന്റെ അർത്ഥം കണ്ടില്ല. ഇനി മുതൽ ഞാൻ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ശ്രദ്ധയോടെയും ആഴത്തിലും പഠിക്കാൻ ശ്രമിക്കാം' എന്ന് പറഞ്ഞ് അവൻ നന്ദി പറഞ്ഞു.
Moral
കാര്യങ്ങളെ ഉപരിപ്ലവമായി കാണാതെ, അവയുടെ ആഴത്തിലുള്ള അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുക.
