ഒരു വലിയ കാടിന്റെ അരികിലുള്ള ഗ്രാമത്തിൽ അരുണും മാധവനും എന്ന രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കൾ വിറകുവെട്ടുകാരായി ജോലി ചെയ്തിരുന്നു. എല്ലാ ദിവസവും പുലർച്ചെ അവർ കാട്ടിലേക്ക് പോയി വിറക് ശേഖരിക്കുകയും വൈകുന്നേരം ചന്തയിൽ വിൽക്കുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക് വിശ്രമിക്കുമ്പോൾ, വളരെ തളർന്ന ഒരു വൃദ്ധൻ അവരുടെ അടുത്തെത്തി. അദ്ദേഹത്തിന് കഠിനമായ വിശപ്പും തളർച്ചയും ഉണ്ടായിരുന്നു. അരുൺ ഉടൻ തന്നെ തന്റെ ഭക്ഷണപ്പൊതി അദ്ദേഹത്തിന് നൽകാൻ തയ്യാറായി. എന്നാൽ മാധവൻ അവനെ തടഞ്ഞു.
'അരുൺ, നമ്മൾ ഇപ്പോൾ ഭക്ഷണം നൽകിയാൽ നാളെയും അദ്ദേഹം വിശന്നുവരും. അദ്ദേഹത്തിന് സ്വന്തമായി ഭക്ഷണം കണ്ടെത്താനുള്ള വഴി കാണിച്ചു കൊടുക്കുന്നതാണ് ശരിയായ സഹായം,' മാധവൻ പറഞ്ഞു.
മാധവൻ ആ വൃദ്ധനോട് സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പഴയ കോടരി നശിച്ചുപോയത് കണ്ട മാധവൻ, തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന അധിക കോടരി അദ്ദേഹത്തിന് നൽകി. കൂടാതെ, എങ്ങനെ കൃത്യമായി വിറക് വെട്ടാം എന്നും ഏത് മരം തിരഞ്ഞെടുക്കണം എന്നും മാധവൻ അദ്ദേഹത്തിന് പഠിപ്പിച്ചു കൊടുത്തു.
അവരുടെ സ്നേഹം കണ്ട വൃദ്ധൻ ആവേശത്തോടെ ജോലി ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. വൈകുന്നേരം മൂവരും ചേർന്ന് ചന്തയിൽ പോയി. വൃദ്ധൻ വെട്ടിയ വിറക് നല്ല ഗുണമേന്മയുള്ളതായതുകൊണ്ട് പെട്ടെന്ന് തന്നെ വിറ്റുപോയി.
ആ സന്തോഷത്തിൽ വൃദ്ധൻ വികാരാധീനനായി. ആ പണം ഉപയോഗിച്ച് മാധവൻ അദ്ദേഹത്തിന് പുതിയ വസ്ത്രങ്ങളും നല്ല ഭക്ഷണവും വാങ്ങി നൽകി. അരുൺ മാധവനോട് പറഞ്ഞു, 'ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണം നൽകാൻ ആഗ്രഹിച്ചു, എന്നാൽ നീ അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു ജീവിതം നൽകി.'
അന്നുമുതൽ ആ വൃദ്ധൻ ഒരു കഠിനാധ്വാനിയായ വിറകുവെട്ടുകാരനായി മാറിയെന്നും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുകയും ചെയ്തു.
Moral
ആവശ്യസമയത്ത് ഭക്ഷണം നൽകുന്നതിനേക്കാൾ നല്ലത്, ഉപജീവനം കണ്ടെത്താനുള്ള തൊഴിൽ പഠിപ്പിച്ചു കൊടുക്കുന്നതാണ്.
