ஒரு அடர்ந்த காட்டின் ஓரத்தில் வேலன் மற்றும் கதிர் என்ற இரு நண்பர்கள் விறகு வெட்டி வேலை செய்து வந்தார்கள். அவர்கள் காலையில் விடியற்காலையிலேயே காடுகளுக்குள் சென்று விறகுகளைச் சேகரித்து, மாலையில் அதைச் சந்தையில் விற்றுத் தங்கள் வாழ்வாதாரத்தைத் தேடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
ஒரு நாள் மதிய வேளையில், அவர்கள் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு முதியவர் மிகவும் களைப்படைந்த நிலையிலும் பசியால் வாடிக்கொண்டே அங்கே வந்தார். அவர் மிகவும் பலவீனமாகத் தெரிந்தார். வேலன் உடனே தனது பையில் இருந்த உணவை அவருக்குக் கொடுக்க முன்வந்தார். ஆனால் கதிர் அவரைத் தடுத்தார்.
'வேலன், அவனுக்கு இப்போது உணவை மட்டும் கொடுத்தால், நாளை அவன் மீண்டும் பசியோடு இங்கேதான் வருவான். அவனுக்குத் தேவையான திறமையைக் கற்றுக்கொடுப்பதே உண்மையான உதவி,' என்றார் கதிர்.
கதிர் அந்த முதியவரிடம் அன்பாகப் பேசினார். அவரிடம் இருந்த பழைய கோடரி உடைந்து போயிருந்ததை கவனித்த கதிர், தனது உபரி கோடரியை அவரிடம் கொடுத்தார். மேலும், விறகுகளை எப்படித் திறமையாகவும் வேகமாகவும் வெட்டுவது என்பதையும், எந்த மரங்களைச் சேகரிக்க வேண்டும் என்பதையும் பொறுமையாகக் கற்றுக்கொடுத்தார்.
முதியவர் முதலில் தயங்கினாலும், வேலன் மற்றும் கதிர் காட்டிய அன்பால் உற்சாகமடைந்தார். அன்று மாலை மூவரும் சேர்ந்து சந்தைக்குச் சென்றனர். முதியவர் வெட்டிய விறகுகள் மிகவும் தரமானதாக இருந்ததால், அவை மிக விரைவாக விற்றுத் தாராளமான வருமானம் கிடைத்தது.
முதியவர் மகிழ்ச்சியில் கண்கலங்கினார். கதிர் அந்த வருமானத்தில் ஒரு பகுதியைத் தனியாகக் கொடுத்து, அவருக்குப் புதிய ஆடைகளையும் மீதமுள்ள பணத்தில் நல்ல உணவும் வாங்கிக் கொடுத்தார். வேலன் கதிரைப் பார்த்து, 'நான் அவனுக்கு உணவை மட்டும் கொடுத்திருக்கலாம், ஆனால் நீ அவனுக்கு வாழ்வதற்கான வழியைக் காட்டியிருக்கிறாய்,' என்று பெருமையுடன் கூறினார்.
அன்றிலிருந்து அந்த முதியவர் ஒரு சுயசார்புள்ள மனிதராக மாறி, மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வந்தார்.
பாடம்
ஒருவருக்கு உணவை வழங்குவதை விட, வாழ்வதற்கானத் தொழிலைக் கற்றுக்கொடுப்பதே சிறந்த உதவியாகும்.
