ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ മാധവൻ എന്നൊരു കർഷകൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീടിന് സമീപമുള്ള വലിയൊരു മാവിൽ ഒരു കൂട്ടം കാക്കകൾ വസിച്ചിരുന്നു. എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ കാക്കകളുടെ വലിയ ശബ്ദം കേട്ട് മാധവന് ഉറക്കം ഉണരാറുണ്ട്. 'ഈ കാക്കകൾ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ ബഹളം വെച്ചാൽ മതിയല്ലോ!' എന്ന് അദ്ദേഹം പരാതിപ്പെടുമായിരുന്നു. എങ്കിലും, ദിവസവും വൈകുന്നേരം അദ്ദേഹം അവർക്കായി കുറച്ച് ധാന്യങ്ങൾ മാവിൻ ചുവട്ടിൽ ഇടുമായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ, മാധവന്റെ കൃഷിയിടത്തിൽ വലിയൊരു പ്രതിസന്ധി ഉണ്ടായി. ഒരു വലിയ കൂട്ടം വെട്ടുക്കിളികൾ പറന്നു വന്ന് കൃഷി നശിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവർ ഇലകളും ധാന്യങ്ങളും വേഗത്തിൽ തിന്നുതീർത്തു. മാധവൻ അവയെ ഓടിച്ചുകളയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും വലിയ കൂട്ടത്തെ തടയാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞില്ല. തന്റെ അധ്വാനം നശിക്കുന്നത് കണ്ട് അദ്ദേഹം സങ്കടത്തോടെ വയൽക്കരയിൽ ഇരുന്നു.
അപ്പോൾ, മാവിൽ ഇരുന്ന കാക്കകൾ താഴേക്ക് പറന്നുവന്നു. അവ ഓരോന്നായി വെട്ടുക്കിളികളെ പിടികൂടി തിന്നാൻ തുടങ്ങി. കാക്കകളുടെ വേഗതയും ആക്രമണവും കണ്ട് വെട്ടുക്കിളികൾ പേടിച്ച് ഓടിപ്പോയി. ചുരുങ്ങിയ സമയത്തിനുള്ളിൽ വെട്ടുക്കിളികളെല്ലാം അവിടെ നിന്നും പോയി.
ഇത് കണ്ട മാധവൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. 'ഞാൻ ഇത്രയും കാലം ഇവരെ ശല്യമായിട്ടാണ് കണ്ടത്. എന്നാൽ ഞാൻ നൽകിയ ചെറിയൊരു ആഹാരത്തിന് പകരമായി ഇന്ന് അവർ എന്റെ കൃഷിയെ രക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു!' എന്ന് അദ്ദേഹം വികാരാധീനനായി. അന്നുമുതൽ മാധവൻ കാക്കകളെ തന്റെ കൃഷിയുടെ കാവൽക്കാരായി കണ്ടുതുടങ്ങി.
Moral
നാം ചെയ്യുന്ന ചെറിയ നന്മകൾ വലിയ ഗുണമായി നമ്മിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചെത്തും.
