ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற விவசாயி வாழ்ந்து வந்தார். அவர் தனது பச்சைப்பசேல் என்ற வயல்களில் நெல் பயிரிட்டு வந்தார். மாறனின் வீட்டின் பின்புறம் ஒரு பெரிய ஆலமரம் இருந்தது. அந்த மரத்தில் ஒரு கூட்டமாக காகங்கள் வசித்து வந்தன. காலையில் எழுந்தவுடன் காகங்களின் 'கா... கா...' என்ற சத்தத்தால் மாறனுக்குத் தூக்கம் கலைந்துவிடும். 'இந்தக் காகங்கள் எப்போதும் சத்தம் போட்டுக்கொண்டே இருக்கின்றனவே!' என்று அவர் எரிச்சலுடன் நினைப்பார். இருந்தாலும், மனிதநேயத்தோடு தினமும் எஞ்சியிருக்கும் சிறு தானியங்களை அந்த மரத்தடியில் போட்டுவிடுவார்.
ஒரு கோடைக்காலம், மாறனின் வயலுக்குப் பெரும் ஆபத்து வந்தது. நூற்றுக்கணக்கான வெட்டுக்கிளிகள் கூட்டமாக வந்து பயிர்களைத் தாக்கத் தொடங்கின. அவை பச்சை இலைகளையும், நெல் மணிகளையும் மிக வேகமாகத் தின்று வயலையே பாழாக்கின. மாறன் பயிர்களைத் துரத்தப் попыта செய்தும், அந்தப் பெரும் கூட்டத்தை அவரால் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. தன் உழைப்பு வீணாவதைக் கண்டு அவர் மிகுந்த மனவேதனை அடைந்து வயல் ஓரத்தில் அமர்ந்தார்.
அப்போது, மரத்தில் இருந்த காகங்கள் அந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டு கீழே பறந்து வந்தன. அவை ஒவ்வொன்றாகப் பறந்து சென்று, பயிர்களைச் சேதப்படுத்திய வெட்டுக்கிளிகளைத் துரிதமாகப் பிடித்துத் தின்னத் தொடங்கின. காகங்களின் இந்தத் தாக்குதலால் வெட்டுக்கிளிகள் பயந்து ஓடின. சிறிது நேரத்திலேயே வயல் முழுவதும் இருந்த வெட்டுக்கிளிகள் சுத்தமாகிவிட்டன.
இதைப் பார்த்த மாறன் வியந்து போனார். 'நான் இவ்வளவு நாள் இவர்களைத் தொந்தரவு என்று நினைத்தேன். ஆனால், நான் கொடுத்த ஒரு கைப்பிடி தானியத்திற்காக, இன்று என் வாழ்வாதாரத்தையே காப்பாற்றிவிட்டார்களே!' என்று நெகிழ்ந்து போனார். அன்று முதல், காகங்களை வெறும் பறவைகளாகப் பார்க்காமல், தனது வயலின் பாதுகாவலர்களாகக் கருதினார். காகங்களுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையே ஒரு அழகான நட்பு மலர்ந்தது.
பாடம்
நாம் செய்யும் சிறு உதவியும் ஒரு நாள் பெரிய நன்மையாகத் திரும்ப வரும்.
