നീലമലക്കാട് ബാലു എന്ന് പേരുള്ള ഒരു കരടി ജീവിച്ചിരുന്നു. മറ്റ് കരടികളേക്കാൾ അല്പം തടിച്ചതായിരുന്നു ബാലു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ കാട്ടിലെ മറ്റു മൃഗങ്ങൾ അവനെ എപ്പോഴും പരിഹസിക്കുമായിരുന്നു. 'നോക്കൂ, ആ ഉരുണ്ട കല്ല് വരുന്നു!' എന്ന് പറഞ്ഞ് കുരങ്ങന്മാർ അവനെ നോക്കി ചിരിക്കുമായിരുന്നു.
ബാലു ഇതൊന്നും കാര്യമാക്കാതെ തന്റെ ജീവിതം സന്തോഷത്തോടെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോയി. ഒരു ദിവസം ആകാശത്ത് പറക്കുന്ന ഒരു കഴുകനെ കണ്ടപ്പോൾ ബാലു പറഞ്ഞു, 'പ്രിയപ്പെട്ട കഴുകൻ, നിന്നെപ്പോലെ ആകാശത്ത് പറക്കാൻ എനിക്കും ആഗ്രഹമുണ്ട്.'
ഇത് കേട്ടപ്പോൾ മരങ്ങളിൽ ഇരുന്നിരുന്ന പക്ഷികളെല്ലാം ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. 'ഒരു കരടി എങ്ങനെ പറക്കും? നീ തറയിൽ തന്നെ ഇരിക്കൂ!' എന്ന് അവർ കളിയാക്കി. ബാലുവിന് വിഷമം തോന്നിയെങ്കിലും അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പെട്ടെന്നാണ് കാട്ടിൽ വലിയൊരു അപകടം ഉണ്ടായത്. മനുഷ്യർ ബാക്കിവെച്ചുപോയ ഒരു ചെറിയ തീ പടർന്ന് വലിയ കാട്ടുതീയായി മാറി. പുക കാരണം പക്ഷികൾക്ക് ഉയരത്തിൽ പറക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല, ചെറിയ മൃഗങ്ങൾ തീയിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയി.
എല്ലാ മൃഗങ്ങളും ഭയന്ന് വിറച്ച് സഹായത്തിനായി നിലവിളിച്ചു. അപ്പോൾ ബാലു മുന്നോട്ട് വന്നു പറഞ്ഞു, 'പേടിക്കണ്ട, എല്ലാവരും എന്റെ പുറത്ത് കയറിക്കോളൂ, ഞാൻ നിങ്ങളെ രക്ഷിക്കാം.' എന്നാൽ ഒരു വയസ്സായ കഴുകൻ പറഞ്ഞു, 'ബാലു, നിന്റെ ശരീരത്തിൽ ഒരുപാട് രോമങ്ങളുണ്ട്, തീ നിന്നെ പെട്ടെന്ന് പിടികൂടും. അത് അപകടമാണ്.'
ബാലു മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൻ തന്റെ ഗുഹയിൽ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചിരുന്ന തേൻ മുഴുവൻ ശരീരത്തിൽ തേച്ചുപിടിപ്പിച്ചു. അത് ഒരു സംരക്ഷണ കവചമായി മാറി. പക്ഷികളെ തന്റെ രോമങ്ങൾക്കിടയിലും ചെറിയ മൃഗങ്ങളെ തന്റെ കൈകളിലും എടുത്തുപിടിച്ച് ബാലു തീയിൽ നിന്നും ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
തങ്ങളെ പരിഹസിച്ച അതേ കരടിയാണ് ഇന്ന് തങ്ങളെ രക്ഷിച്ചതെന്ന് ഓർത്ത് മൃഗങ്ങൾ ലജ്ജിച്ചു. 'ബാലു, ഞങ്ങളെ ക്ഷമിക്കണം, നിന്റെ രൂപം കണ്ട് ഞങ്ങൾ തെറ്റായി വിചാരിച്ചു,' അവർ പറഞ്ഞു. അന്നുമുതൽ ബാലു കാട്ടിലെ എല്ലാവരുടെയും പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്തായി മാറി.
Moral
രൂപം നോക്കി ആരെയും വിലയിരുത്തരുത്; യഥാർത്ഥ കരുത്ത് മനസ്സിലാണ്.
