ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന ബാലനും അവന്റെ പിതാവ് രവിയും താമസിച്ചിരുന്നു. ഒരു ഉച്ചസമയത്ത്, ദാഹിച്ചു വലഞ്ഞ ഒരു വൃദ്ധൻ അവരുടെ വീടിന് മുന്നിൽ വന്നു. അർജുൻ കളിക്കുകയായിരുന്നു. 'അച്ഛാ, നമുക്ക് അദ്ദേഹത്തിന് കുറച്ച് വെള്ളം നൽകിയാലോ?' അർജുൻ ചോദിച്ചു. എന്നാൽ അമ്മ പറഞ്ഞു, 'ഇപ്പോൾ തിരക്കിലാണ്, കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് ചെയ്യാം.' അർജുനും അത് പിന്നീട് ചെയ്യാം എന്ന് കരുതി.
എന്നാൽ രവി അവനെ തടഞ്ഞു. 'അർജുൻ, നന്മ ചെയ്യാനുള്ള അവസരം നാളത്തേക്ക് മാറ്റിവെക്കരുത്. അത് നമ്മെ വിട്ടുപോകാത്ത ഒരു സുഹൃത്തിനെപ്പോലെയാണ്.' രവി ഉടൻ തന്നെ ആ വൃദ്ധന് വെള്ളവും ഭക്ഷണവും നൽകി.
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. രവിക്ക് കഠിനമായ രോഗം പിടിപെട്ടു. ആ സമയത്ത് ഗ്രാമത്തിൽ വലിയൊരു പ്രതിസന്ധി ഉണ്ടായി. അന്ന് രവി സഹായിച്ച ആ വൃദ്ധന്റെ മകൻ ഒരു വലിയ ഡോക്ടറായി അവിടെയെത്തി. തന്റെ പിതാവ് പറഞ്ഞ നന്മയുടെ കഥകൾ ഓർമ്മിച്ചുകൊണ്ട്, അദ്ദേഹം രവിയെയും കുടുംബത്തെയും എല്ലാവിധ ചികിത്സാ സഹായങ്ങളും നൽകി സഹായിച്ചു.
അർജുൻ ഇപ്പോൾ ഒരു വലിയ മനുഷ്യനായിരിക്കുന്നു. അവൻ തന്റെ മകനോട് പറഞ്ഞു, 'നാം ചെയ്യുന്ന നന്മകൾ നമ്മെ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കില്ല. ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന നിമിഷം വരെ അവ നമ്മുടെ കൂടെയുണ്ടാകും.'
